Van Zilk en Zuidpier

Een blogje over de eerste ervaringen met de nieuwe Panasonic Leica 100-400mm telezoomlens. Om het een beetje afwisselend te maken, bestaat het uit twee delen, waarin ik eerst de AWD  (De Zilk) bezoek en tien dagen later naar de Zuidpier (IJmuiden) ga.

< TIP: voor een grotere, mooiere én vooral scherpere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken! >

Deel 1: De Zilk, 21 oktober 2016.

Ik ga al vroeg naar de AWD in de hoop nog wat van de door diverse weerlieden beloofde nevel mee te pikken. Ik ben op tijd en krijg daarnaast een niet onaardige zonsopkomst in de schoot geworpen. Dat overkomt mij niet zo vaak.

Zonsopkomst
01. Zonsopkomst

Ik hoop op reeën, maar die laten zich niet zien. Damherten verwacht ik hier niet, omdat het feestje van de bronst inmiddels in volle gang is en dat speelt zich elders af. Toch loopt er één man – in de mist – die óf al uitgefeest is óf er niet zo van houdt óf gewoon de weg niet kan vinden…

Damhert
02. Damhert in de mist

Paddestoelen zijn er op dit moment nog niet zoveel; het is dan ook een aangename verrassing als ik tussen de inmiddels wel uitgebloeide heide een groepje Vliegenzwammen aantref. Ik probeer eerst wat met de Leica 100-400, maar stap al gauw over op de macrolens. Ook hiermee valt het niet mee om van zulke grote zwammen een beetje aardig plaatje te maken. Ik heb ze liever wat kleiner…

Vliegenzwam
03. Vliegenzwam

Terwijl ik hiermee bezig ben, zie ik in mijn linkerooghoek een Aardappelbovist staan, tussen de nog bedauwde heideplantjes. De door de nevel getemperde zonnestralen hebben dit veldje net bereikt en zorgen mét de dauwdruppeltjes voor mooie lichtcirkels (bling-bling):

Aardappelbovist tussen de hei
04. Bling-bling Aardappelbovist

Ik blijf hier nog even spelen, want spinnedraden voorzien van dauwdruppels zijn ook vaak een leuk onderwerp:

Pareltjes
05. Parelsnoeren

Hierna gaat de macro weer in de tas om plaats te maken voor de Leica. Dat je daar ook prima paddestoelen mee kunt kieken, bewijst onderstaand plaatje. Als ze maar groot zijn en er geen storende objecten dichtbij staan. Leica op 100mm-f/4

Parasolzwam
06. Grote Parasolzwam

De Olympus EM5mk2 wordt geprezen om zijn goede 5-assige beeldstabilisatie. Daarnaast zou de stabilisatie in de Leica lens misschien nog wel beter zijn. Ik laat ze voorlopig maar gewoon allebei aan staan en maak – uit de losse hand – dit prima plaatje van de maan (1/500s-f/6.3-iso200). Zeker als je in aanmerking neemt dat de ochtendmist nog maar net is opgetrokken en het niet echt kraakhelder is, valt dit niet echt tegen.

Sateliet
07. Satelietbeeld

Ik hoop ook op wat gevogelte, maar helaas willen die niet meewerken. Dus richt ik maar weer eens op een paar Grote Parasolzwammen. Er staan er hier honderden, het komt misschien toch nog wel goed met de paddestoelen dit jaar.

Parasolzwam
08. Grote Parasolzwam

Alweer bijna aan het eind van deze – vrij korte – wandeling tref ik toch nog wat damherten. Een spitsertje blijft geduldig poseren:

Spitser
09. Spitser

En een ouder exemplaar doet aan play-backen: net alsof-ie staat te burlen, maar er kwam geen geluid uit! Gelukkig mis je dat op een foto niet.

Burlend hert
10. Play-backend damhert

 

Deel 2: Zuidpier IJmuiden, 01 november 2016.

Hier zijn vogels min of meer vanzelfsprekend. Ik krijg er vast wel een paar voor de lens en hoop nu alleen nog op mooi weer. Ook hier begin ik weer vrij vroeg, hoewel dat eigenlijk een uur later is, want de wintertijd is net ingegaan. De dag begint met licht dat niet verkeerd is: de warme gloed van een ochtendzon die net niet echt door de wolken heen komt. Geen vervelende schaduwen en toch genoeg licht. Niet alleen het licht, ook een groepje Drieteenstrandlopertjes werkt mee.

Drieteenstrandloper
01. Drieteenstrandloper

Nou is dat laaste relatief, want het zijn en blijven drukke baasjes, maar ze vliegen niet weg en paraderen voor mijn lens heen en weer. Er is gelukkig geen ander volk op het strand en ongemerkt komen ze ook af en toe wat dichterbij. Als je maar rustig op je knietjes blijft zitten.

<klik op een cirkel voor de vergroting>

Als ze druk heen en weer lopen zijn ze met zo’n 400mm lens moeilijk in het vizier te krijgen. Ik moet het echt hebben van momenten als deze: even rekken….

Drieteenstrandloper
03. Drieteenstrandloper

… of even samen aan het ontbijt.

Drieteenstrandlopers
04. Drieteenstrandlopers

Tegen het einde van deze fotoshoot komt het zonnetje even door de wolken heen. Het licht wordt minder warm, maar nog steeds niet slecht.

Drieteenstrandloper
05. Drieteenstrandloper

Vorige winter heb ik tot februari moeten wachten voordat ik deze vlugge vogeltjes een beetje aardig kon vastleggen (zie blog). Nu zitten ze maar vast weer in de tas.

Op naar de pier, waar Steenlopertjes vaste klant zijn. Iets minder druk en schuw dan de Drieteentjes. Ook een slag groter. Kortom: duidelijk minder uitdagend, maar dat is ook wel eens lekker.

Tussen de pieren zwemt een koppeltje eenden, tenminste: dat dacht ik in eerste instantie. De één bleek een Eider(eend) te zijn en de ander een Zwarte Zee-eend. Allebei vrouwtjes en dat is dan weer jammer, want vooral de Eider man is een stuk fraaier. Doordat het licht inmiddels duidelijk minder is geworden én door het hoge standpunt zijn het toch al geen mooie platen, maar goed: het zijn weer nieuwe soorten. Bewijsplaatjes dus, maar vermoedelijk wel beter dan dat ze met de Canon zouden zijn geworden…

Verder is het weer zo’n dagje dat er niet veel te beleven valt op de pier. Zilvermeeuwen willen nog wel eens rustig poseren en dat levert dan soms een best aardig portretje op.

Zilvermeeuw
08. Zilvermeeuw

Spreeuwen heb ik eigenlijk nog maar zelden voor de lens gehad. Eén keertje slechts, geloof ik zelfs. Dat ik vandaag een tweede kans zou krijgen, had ik dan ook nooit verwacht. Maar ook een spreeuw wil kennelijk wel eens naar het strand om lekker uit te waaien. Ik maak er dankbaar gebruik van. Nu vind ik spreeuwen sowieso al mooie vogels, maar dit is wel een heel fraai exemplaar.

ZeeSpreeuw
09. ZeeSpreeuw

Dit zou in principe een mooie afsluiter zijn geweest, ware het niet dat ik toch nog één plaatje wil laten zien. Niet super belicht, maar daar gaat het even niet om. Dat je een Scholekster een keertje ringt in naam van de wetenschap is nog tot daar aan toe, maar is vier keer nou echt nodig? Dat arme beest is dus ook vier keer gevangen geweest en daardoor blootgesteld aan enorme stress. Ik zie sowieso al niet het grote nut van dit soort praktijken, maar dit is echt te gek voor woorden…

Scholekster
10. Scholekster: in de ban van de ring

Geen vrolijk besluit van dit blog, maar ik moest het even kwijt.

Mijn conclusie wat betreft de Panasonic Leica 100-400 lens: deze doet zeker niet onder voor de 100-400 (type 1) van Canon. Het draaien i.p.v. schuiven is even wennen, maar de autofocus lijkt beter. Niet alleen sneller, ook nauwkeuriger. Voor een betere beoordeling van de scherpte had ik in de AWD  ook graag wat vogels gezien (bij veel licht); op de Zuidpier was het licht af en toe matig, soms zelfs somber, maar toch was de opbrengst niet slecht. Onder matige lichtomstandigheden presteerde de Canon ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Wordt vast en zeker vervolgd. Iedereen weer bedankt voor het lezen en kijken.

Nog een dienstmededeling tot besluit: bij de publicatie van mijn vorige blog (vanuit de smarthphone app) is iets niet helemaal goed gegaan. De email-volgers hebben blijkbaar allemaal een mailtje gekregen met een link die niet werkte en daardoor misschien een uiterst boeiend zwammen-blog gemist. Klik hier voor een herkansing!