AWD Januari 2017

Het is bijna lente: hoog tijd om de winter af te ronden met een blogje over de Amsterdamse WaterleidingDuinen in januari.

Het hoogtepunt van deze maand vond plaats op de 17e en 18e met een dikke laag ruige rijp die de hele AWD in een winterwonderland veranderde. Daarover heb ik al uitgebreid verslag gedaan in deel 2 (winter) en deel 3 (narijpen) van een AWD-trilogie. Tussendoor ben ik nog een paar keer in dit gebied geweest met als hoofddoel het fotograferen van een Waterral. Ik had er in december namelijk al een paar keer eentje gespot, zelfs ook al een foto kunnen maken, maar dat moest veel beter kunnen. Het zijn echter ontzettend schuwe beestjes, die je eigenlijk nooit ziet. Ze laten echter des te beter van zich horen, want het geluid dat ze produceren is niet gering en klinkt als het gegil van een speenvarken. Dat geluid ken ik inmiddels.

Maar er is gelukkig meer te zien in de AWD dan alleen de Waterral.

< TIP: voor een grotere en betere weergave loont het de moeite een foto even aan te klikken! Wil je alle  foto’s uit dit blog in groot formaat bekijken, maak dan gebruik van de beeldencarrousel aan het eind van dit blogbericht>

6 januari: Lopend langs het Sprenkelkanaal richting vogelkijkhut. Het had gevroren en er lag een dun laagje ijs op het water. Deze Blauwe Reiger had daar zo zijn eigen gedachten over.

01 Reiger langs het Sprenkelkanaal

Meestal loop ik er voorbij, maar zo af en toe besluit ik om toch weer eens in de vogelkijkhut te gaan kijken. Vaak is het niets bijzonders wat je daar ziet of het zit te ver weg, maar vandaag mocht ik niet klagen. Zo zwom er een groepje Wintertalingen voor de hut langs, een mannetje met twee dames in zijn kielzog:

02 Wintertalingen (m/vv)

Nog dichterbij kwam deze Kuifeend dame. Ze dook geregeld onder, maar tussendoor kon ik haar toch mooi even snel vastleggen.

03 Kuifeend (v)

Een Grote Zaagbekeend sloofde zich lekker uit en gaf een spetterende show weg.

04 Grote Zaagbek (m)

Dodaarsjes zie je hier regelmatig, maar meestal helemaal aan de overkant, dicht langs de oever van het vogeleiland. Deze kwam echter zo dichtbij dat ik hem haast van bovenaf moest fotograferen. Dat is wel jammer van die kijkhut: hij ligt erg hoog boven het water…

05 Dodaars

Dodaarsen hebben niet alleen de vervelende eigenschap dat ze erg schuw zijn, ze leven ook meer onder water dan erboven. Meestal duiken ze onder als je net hebt scherpgesteld. Het was dan ook echt een cadeautje dat deze boven kwam met een aardige vis in de bek:

06 Dodaars met vis

Tot zover de vogelkijkhut, tenslotte was ik op weg naar de Waterrallen. Die lieten zich helaas niet zien vandaag, maar gelukkig is er meer te zien in de AWD.  Al zijn het maar trosjes Esdoorn-vleugeltjes, hangend in een boom. Zolang de achtergrond maar mooi is…

07 Vergane glorie Esdoorn

Of een damhertje op zoek naar wat voedsel:

08 Damhert

Ook vermaakte ik me nog een poosje met wat Goudhaantjes en een Grote Gele Kwikstaart, maar die foto’s heb ik al laten zien in mijn ADHD-blog.

8 januari: Tijdens een sombere zondagmiddagwandeling zag ik voor het eerst sinds tijden weer eens een vos. Een mooie ook nog én op een fraai plekje én in een leuke pose. Dat kon ik deze keer toch niet weerstaan. Daarom zelfs drie foto’s in dit blog.

09 Snuffelvos

Of ik wat van d’r aan heb, lijkt ze hier te vragen…

10 Vraagvos

… waarna het tijd is om een klein boodschapje te doen:

11 Boodschappenvos

En snel verdwijnt ze tussen de duindoorns.

Vandaag ook weer geen waterral gezien of gehoord. Ik moet genoegen nemen met een Brilduiker. Al vaker gefotografeerd, maar ik kan het nooit laten als er weer eens eentje redelijk dichtbij komt.Het licht had beter gekund, maar de weerspiegeling is mooi.

12 Brilduiker (m)

17 januari: Ook een Roodborst kan ik nooit negeren, zeker niet als die op zo’n mooi plekje gaat zitten en het licht dan ook nog eens meewerkt…

13 Roodborst

19 januari: Vandaag is het de tweede dag van de ruige rijp. Het meeste was al weg, maar gelukkig hebben we de foto’s nog. Hier te bezichtigen.

Vandaag besloot ik – ondanks de kou – toch maar weer een uurtje te gaan posten bij de plek waar ik de Waterrallen al een paar keer had gezien. Ik was er op gekleed en had een speciaal, goed isolerend matje meegenomen om op te zitten. Nu maar kijken wie het het langste volhoudt. Ik zag er al gauw een paar scharrelen aan de overkant van een soort kreekje:

14 Waterral ver weg.

Dat leverde weer zo’n druk plaatje op. Daar had ik er al een paar van, maar nu was de afstand iets korter. Dichterbij kwamen ze echter niet. Eentje verdween op een gegeven moment zelfs helemaal tussen de begroeiing, de ander besloot een stukje te gaan zwemmen.

15 Zwemral

Een uur lang gebeurde er vervolgens helemaal niets. Ik had de moed al bijna opgegeven toen ik plotseling in mijn linker ooghoek iets zag bewegen. Mijn hart begon te bonzen in mijn keel toen bleek dat één van de Rallen (vermoedelijk bovenstaande zwemral) ineens aan mijn kant van het watertje bleek rond te scharrelen, op nog geen vijf meter afstand. Nou geen drukke bewegingen maken en voorzichtig – in slow motion – de lens op het beestje richten en snel scherp stellen. Dat lukte en ik knipte snel wat plaatjes.

16 Waterral
17 Waterral

Mijn tactiek lijkt te werken en het beestje had niet in de gaten dat ik er zat. Hij (m/v) kwam steeds meer uit de dekking en kwam zo dichtbij dat ik zelfs moest uitzoomen. Misschien door de spanning, misschien door het feit dat mijn vingers door de kou zo gevoelloos waren geworden dat ik de ontspanknop bijna niet meer voelde, maar dit leverde geen haarscherpe plaatjes op. Dit is nog de beste:

18 Waterral

Balen, want zo mooi vrij zal ik hem niet gauw meer krijgen. De laatste is qua scherpte weer een stuk beter. Hier kwam-ie zelfs nog wat dichterbij. Ik schat amper drie meter, maar ja… wel weer een rommelige achtergrond (en linksonder een restje rijp).

19 Waterral

Of hij me ineens toch in de smiezen kreeg, weet ik niet, maar hierna was het rallenbal snel voorbij. Hij verdween in rap tempo naar de overkant en verdween tussen het struikgewas om niet meer tevoorschijn te komen. Maar goed ook, want de kou begon toch op te trekken en het werd tijd om weer eens in beweging te komen. In stevig wandeltempo loop ik naar de uitgang, nog slechts onderbroken door een korte sessie met een Goudhaantje. Dat leverde – naast vele mislukte – nog deze twee aardige plaatjes op:

20 Goudhaantje
21 Goudhaantje

Waarmee ik aan het einde ben gekomen van dit januari-overzicht. Allen weer dank voor het lezen, kijken en vooral reageren. Wordt zeer gewaardeerd. Tot een volgend blog.

Voor wie alle foto’s nogmaals in groot formaat wil zien is hier tot slot de beeldencarrousel: klik op een willekeurige cirkel om deze te starten en blader vervolgens met pijltjestoetsen of muisklikken door alle foto’s van dit blog.