Struinen op de Veluwe

20 oktober 2015, Veluwe- De Reeënberg, Beekbergen

Na al het ‘kunstlicht’-geweld uit Amsterdam is het weer tijd voor een portie natuurbeleving. In dit blog ga ik nog een keer terug naar de maand oktober van het afgelopen jaar. Geheel onverwacht kreeg ik toen gelegenheid twee dagen op de Veluwe rond te struinen. Op beide dagen was het jammer genoeg somber, zelfs licht miezerig weer. De eerste dag maakte ik – gewapend met teletoeter – een rondwandeling door het Deelerwoud, in de hoop grofwild te spotten. Op twee Schotse Hooglanders en een groepje Damherten na leek het er echter uitgestorven. Maar goed ook, want de foto’s zouden vast van slechte kwaliteit geweest zijn…

De tweede dag hoopte ik op een herkansing op de Reeënberg, tussen Beekbergen en Loenen. Ik begon weer met de telelens op de camera, maar al gauw werd die ingeruild voor de macrolens, om er de rest van de dag niet meer vanaf te komen. Met zulk weer is de kans op toonbare plaatjes met deze lens toch wat groter. Nu alleen nog een paar boeiende onderwerpen zien te vinden.

< TIP: voor een grotere én vooral scherpere weergave de foto’s even aanklikken! >

Het is herfst en je loopt in een bos, dus je verwacht paddestoelen. Het duurt echter een ruim half uur voordat ik de eerste zie, maar dat is dan ook een bijzondere. Hij valt niet alleen op vanwege het formaat en de kleur, maar er zit iets op de hoed en het beweegt: een mestkever! Bewegen is een groot woord, maar hij (m/v) is langzaam onderweg naar het andere eind van de hoed. Rondom de zwam kruipen nog wat soortgenoten rond op de mossige bodem en vermoedelijk is hij even van de groep afgedwaald. Aangekomen bij de rand van de hoed maakt hij aanstalten om te gaan vliegen. Ondanks de slechte lichtomstandigheden – niet alleen somber, maar ook nog eens onder bomen – kan ik dat moment vastleggen.

Mestkever op zwam
Mestkever op zwam. Klaar om op te stijgen…

Het gaat uiteindelijk toch nog vrij snel, maar van van vliegen komt het niet, het is meer onbeholpen vallen. Maar hij is weer bij zijn club en mij rest nog slechts een sfeerfoto van de paddestoel – vermoedelijk een amaniet – te maken.

Amaniet
Amaniet?

Niet ver van deze plek hangt een afgevallen berkenblad, in zijn val gevangen door een spinnendraad. Het lijkt te zweven in de lucht; ik vind het wel een plaatje waard. Lekker simpel.

Zwevend berkenblad
Zwevend berkenblad

Een groepje babydennetjes trekt vervolgens mijn aandacht, niet in het minst omdat ze vol kleine druppeltjes zitten. Ik probeer iets origineels en vind dat in dit vogelperspectief of drone-view:

Jonge den
Jonge den

Ha! Eindelijk weer een paar paddo’s! Een klein beetje ‘rommel’ voor de lens voor de sfeer én een mooie bokeh levert dit plaatje op:

Paddestoelen
Twee Paddestoelen 2

En dan een aangename verrassing: er staat nog wat heide in bloei! Dat had ik dit jaar gemist, maar nu grijp ik mijn kans. Zeker omdat het hier niet om struikheide gaat, maar om de veel leukere Erica, dopheide. De spaarzame bloeiers, combineren mooi met de reeds uitgebloeide exemplaren:

Erica 1

Dit rustige beeld kan mij persoonlijk meer bekoren. Het scheelt ook veel waar je op scherp stelt…

Erica 3

En druppeltjes geven natuurlijk altijd wat extra:

Erica 4

Ik vermaak me er kostelijk mee en dat levert veel mooie plaatjes op. Nog een kleine selectie in onderstaande galerij <klik voor een grotere weergave op één van de kleine plaatjes>

Vossebessen. Ze vallen lekker op met hun knalrode kleur:

Vossebes
Vossebes in hoofdrol

Maar ook in een bijrol op de achtergrond doen ze het goed.

Vossebes druppelweb
Vossebes in bijrol

Het is tot nu toe al een aardig productief dagje en het is pas lunchtijd. Ik eet een bammetje met uitzicht op – eindelijk! – een Vliegenzwam:

Vliegenzwam
Vliegenzwam

Ook kijk ik af en toe om me heen of de herfstkleuren het al een beetje goed doen, maar de tinten zijn nog overwegend groen/geel. Ha! Weer een paar paddo’s! Mooi op tijd voor de nodige afwisseling. Een fotogeniek duo op een boomstammetje met bruine bladeren van de Amerikaanse Eik op de achtergrond. Ik maak opnamen in zowel staand als liggend formaat, maar mijn voorkeur gaat hier uit naar liggend. Het lijkt net of ze zich met stevige scheerlijnen hebben vastgezet aan de boomstam om te voorkomen dat ze omvallen…

Verankerd stel
Verankerd stel

Ik probeer nog wat te goochelen met bokeh bollen, die ik vanaf de andere kant in de achtergrond in beeld krijg, maar meer dan een wazig plaatje wordt het niet. Toch heeft het wel wat: de twee paddo’s lijken nu wel een heel bos!

Vage goocheltruc
Vage goocheltruc

Gelukkig ligt mijn volgende onderwerp vlakbij en dat is de vrucht van een Amerikaanse Eik. Die kan je gewoon oppakken en op een fotogeniek plekje neerleggen, zoals hier…

Amerikaanse Eikel
Amerikaanse Eikel

… of op nog een paar andere leuke plekjes. Ik vind het een dankbaar object.

Niet alleen de Amerikaanse Eik, ook zijn Hollandse collega houdt mij bezig. Een variant op het ‘zwevende berkenblad’ uit het begin van dit blog:

Hollands Eikenblad
Hollands Eikenblad

Het begint al een aardig gevarieerd blog te worden, maar mosjes ontbreken nog. Toch staat er genoeg, maar ik ga pas echt op de knieën als ik wat bekermos ontdek.

Bekermos
Bekermos

Helemaal interessant wordt het echter als blijkt dat enkele van de bekertjes gevuld zijn met water:

Gevulde bekermos
Gevulde Bekermos

Hé, er staan hier ook weer wat paddestoelen! Ook van de volgende moet ik helaas de naam schuldig blijven. Laten we het gewoon maar Bruine Zwam noemen…

Andere zwam
Bruine Zwam

En dit staat allemaal op een paar vierkante meter bij elkaar en of het nog niet genoeg is: ook een restantje bloeiende Calluna (struikheide). Die nemen we ook even mee. Spreekwoordelijk dan, hè. Want ik laat het gewoon staan, natuurlijk. Je mag namelijk helemaal niks uit de natuur meenemen! Behalve zwerfafval, dat dan weer wel…

Calluna...
Calluna

Het schiet inmiddels al aardig op met de dag, die ik nu al geslaagd durf te noemen. Er komt echter nog geheel onverwacht een heel spannend slot aan, dus blijf kijken!

Op de weg terug naar waar ik begonnen ben, zie ik verder geen nieuwe boeiende onderwerpen meer. Ik probeer alleen nog wat met een paar Amerikaanse Eiken, die wel heel mooi op kleur zijn. Camera strak tegen de stam aan, omhoog richten en in Live View kijken of je wat leuks ziet. Extreem kikvorsperspectief heet dat, geloof ik. Het levert soms een best aardig resultaat op:

Amerikaanse Eik
Amerikaanse Eik

Prachtig van kleur, maar deze vind ik veel aparter, schilderachtiger:

Amerikaanse Eik
Amerikaanse Eik

En dan nu op naar het slot van deze expeditie. Met mijn gedachte al bij een lekkere bak koffie, let ik niet meer zo goed op wat er om me heen gebeurt. Lopend over een breed zandpad langs één van de open stukken in het bos, valt een langwerpig donker voorwerp, liggend op het lichte zand nogal op. Het lijkt in eerste instantie een stok, maar als ik dichterbij ben gekomen, geloof ik mijn eigen ogen niet: een slang? een adder? nu nog? Het is echt waar! Met het hart in de keel probeer ik snel een strategie te bedenken. De macrolens zit nog op de body, dus ik moet wél dichtbij, maar ja: een adder is en blijft een giftige slangensoort en ik ben geen type ‘Freek Vonk’. Gelukkig krijg ik tijd want hij ligt als een stok uitgestrekt doodstil op het pad. Dood is-ie niet, want de kop steekt schuin omhoog. Behoedzaam kruip ik dichterbij en maak snel een eerste plaatje, dan heb ik in ieder geval een bewijs!

Adder
Adder

Nog steeds geen beweging en ik kruip voorzichtig om hem heen. Een frontaal-foto is ook leuk om te hebben:

Adder frontaal
Adder frontaal

Ik maak mijn omtrekkend beweging af, voor en kiekje van de andere kant. Mooier qua licht en kleur:

Adder
Adder

Ze zijn veel kleiner dan ik had verwacht, ik schat de lengte van dit exemplaar op hooguit 60-70cm. Als het beestje zo blijft liggen, zijn we gauw klaar natuurlijk, maar na een paar minuten is hij het poseren zat en begint kronkelend en sissend een weg te zoeken richting het hoge gras. Fascinerend om te zien en te horen: net een leeglopende fietsband. Ik probeer hem zo lang mogelijk te volgen met mijn camera. Omdat-ie duidelijk laat merken mijn aanwezigheid niet op prijs te stellen, houd ik gepaste afstand. Je weet tenslotte maar nooit wat een slang in nood doet…

Adder op het gras
Addertje op het gras

Hij blijft me aankijken, totdat-ie een poortje in het gras vindt om voorgoed uit het zicht te verdwijnen. Voor die tijd kan ik nog net een paar close-upjes maken, waaronder ook ééntje waarop de gespleten tong zichtbaar is:

2015-10-20 16-25-57 - IMG_6954dev_1080p
Addertong

Nou, was dit een spannend slot of heb ik teveel gezegd? Nog een beetje na-bibberend weet ik niet hoe gauw ik naar huis moet komen om deze kiekjes te laten zien. Dit was een enerverend einde van een verder ontzettend rustige dag. Ondanks dat het herfstvakantie was, ben ik over de hele dag misschien twee wandelaars tegen gekomen. Ik had op deze plek al eens eerder naar slangen gezocht, maar nooit gevonden. Vandaag had ik ze al helemaal niet verwacht, maar heb inmiddels begrepen dat de kans er een te spotten in voor- en najaar juist het grootst is. Maar het mooie is: ik weet nu dat hier echt adders wonen en volgend voorjaar (2016 dus) ga ik zeker nog eens kijken. Een adder schijnt in zijn leven zich slechts binnen een paar honderd meter te bewegen, dus dat is hoopvol voor een nieuwe ontmoeting.

Een lang blog weer; hopelijk boeiend genoeg om dit spannende eind te halen. Bedankt voor het lezen en kijken.