Gestruin in Leyduin – juni/juli 2017

Onlangs besloot ik te starten met de blogserie ‘Gestruin in Leyduin’. Je moet natuurlijk altijd even afwachten of zoiets écht van de grond komt, maar vandaag verschijnt dan toch alweer deel 2 met deze keer de hoogtepunten van de maanden juni en juli.

< TIP: voor een grotere en beduidend betere weergave loont het de moeite een foto even aan te klikken! Wil je alle  foto’s uit dit blog in groot formaat bekijken, maak dan gebruik van de beeldencarrousel aan het eind van dit blogbericht>

De eerste helft van dit blog speelt zich af op 8 juni 2017. In de nacht en de ochtend is wat regen gevallen en voordat ik afreis naar Leyduin speel ik eerst even met de nog natte Vrouwenmantel in de voortuin. Het levert een mooie achtergrond met feestverlichting op.

Vrouwenmantel
01 Vrouwenmantel

Voordat ik op de fiets spring doe ik in de achtertuin nog even wat focusstack-vingeroefeningen met een Wolfsmelk-soort.

Euphorbia
02 Euphorbia (Wolfsmelk)

Eenmaal aangekomen in Leyduin ga ik ook hier namelijk met Wolfsmelk aan de gang, want net als in de AWD (zie eerder blog) staat ook hier een veldje Cypreswolfsmelk (Euphorbia cyparissias). Ik bof maar, want het is een voor Nederland vrij zeldzame soort. Alleen in de duingebieden beneden het Noordzeekanaal komt het her en der voor. Toch wat fotogenieker dan de achtertuin-variant en smaakt duidelijk naar meer… in figuurlijke zin dan, want het is behoorlijk giftig!

Cypreswolfsmelk
03 Cypreswolfsmelk
Cypreswolfsmelk
04 Cypreswolfsmelk

Ik vervolg mijn rondje richting de grote velden met Konings(of Keizers)varens in Woestduin. Daar zijn altijd wel wat beestjes op te vinden, zoals deze Dexiosoma canicum, een leuk vliegje uit de minder leuk klinkende familie van de Sluipvliegen. De larven van deze vliegenfamilie parasiteren op de larven of poppen van allerlei andere insecten (ze sluipen naar binnen en vreten ze op), waaronder ook een aantal ‘schadelijke’ soorten. Ze worden dan ook wel ingezet bij de biologische bestrijding daarvan.

Sluipvlieg op varen
05 Sluipvlieg op varen

De vliegen zelf eten alleen honingdauw en nectar. Er zat kennelijk nog wat van dat kleverige spul aan zijn snuit, want het was tijd voor een wasbeurt.

Poetsende sluipvlieg
06 Poetsende sluipvlieg

Lieveheersbeestjes doen het ook altijd wel goed op varens. Ik ben een tijdje met deze bezig geweest in de hoop een wegvliegmoment te pakken te krijgen. Dat staat op mijn wensenlijstje, maar hij werkte niet mee. Dat blijft nog even staan dus.

Lieveheersbeestje op varen
07 Lieveheersbeestje op varen

Even verderop is een Roofvlieg bezig zijn prooi te verorberen. Ik kan niet goed zien wat hij gevangen heeft, maar een flinke buit heeft-ie zeker te pakken. Deze vrij grote vliegen steken hun prooi met hun stevige snuit, spuiten vervolgens verlammende en ingewand-oplossende stoffen naar binnen. Even wachten… en slurpen maar! Wat is de natuur toch mooi…

Roofvlieg met prooi
08 Roofvlieg met prooi

Een Atalanta (Vanessa atalanta, ook wel Admiraalvlinder genoemd) is met geopende vleugels in ieder geval altijd mooi. De meeste Atalanta’s trekken in het najaar naar warmere streken om te overwinteren. Maar door de opwarming van de aarde doen dat er steeds minder. Ik zag er deze week (begin oktober) nog eentje vliegen.

Atalanta
09 Atalanta

Rozen- of Johanneskevers zijn de kleinere neefjes van de mei- en junikever. Ze zijn hier druk in de weer met het nageslacht. Moet ook gebeuren!

Rozenkevers
10 Rozenkevers

Tot zover 8 juni. Mijn volgende uitstapje vindt plaats in de avonduren van 17 juli. We zijn alweer een dikke maand verder en ik hoop vandaag op mooi warm avondlicht. Als ik begin – rond half negen – is daar nog geen sprake van. Mijn eerste onderwerp is een plantje dat ik altijd ‘Leeuwenbekje’ noemde, maar Vlasbekje (Linaria vulgaris) blijkt te heten. Dat heb je met natuurfotografie: je gaat je ook in je onderwerpen verdiepen. Ik vind hier vooral het gras in de achtergrond wel aardig. Daar had ik misschien iets meer mee kunnen doen…

Vlasbekje
11 Vlasbekje

Als ik langs de varens loop en daar geen beestjes op aantref, probeer ik wat te spelen met het blad.

Varenblad
12 Varenblad

Even later blijkt er toch een beestje op de varens te zitten, een sprinkhaan. Veel leven zit er echter niet meer in, maar daarom ook meteen een leuk onderwerp om weer wat focusstacking uit te proberen. Dit is een stack van 15 opnames, gewoon uit de losse pols.

Sprinkhaan
13 Levenloze sprinkhaan

Als we dan toch aan het experimenteren zijn… 3 stops onderbelichten levert deze duistere plaat van twee grashalmen op.

Gras
14 Duister gras

Na een uurtje rondwandelen ben ik om half tien op een grasveldje aangekomen waar nog wel eens wat vlinders willen overnachten. Ik ga snel op zoek, want als het mooie licht nog komt dan zal dat vast niet lang meer duren. Ik vind als eerste een Icarusblauwtje. Het licht houdt nog niet over en de achtergrond is niet echt spannend. Wel lekker rustig.

Icarusblauwtje
15 Icarusblauwtje

Een Bruin Zandoogje is de volgende waar ik tegenaan loop. Een aardige foto, maar ook weer niet schokkend.

Bruin zandoogje
16 Bruin zandoogje

Dan maar weer experimenteren: in tegenlicht en flink onderbelichten tot er een een mooi ‘zilveren randje’ verschijnt. Daar kan mij wel bekoren.

Bruin zandoogje
17 Donker Bruin zandoogje

Het loopt inmiddels al tegen kwart voor tien en de zon gaat onder. Het licht wordt rap minder, tijd om naar huis te gaan. Met 400mm, iso1250 en een sluitertijd van 1/60s wordt het best moeilijk om nog een redelijke foto van deze Meerkoet te maken. Gelukkig zit hij/zij goed stil…

Meerkoet op nest
18 Meerkoet op nest

Als ik achterom kijkend de Leidsevaart oversteek begint de lucht toch nog behoorlijk rood te worden. Prachtig, maar voor mij hoeft het nu niet meer… 😉

Zonsondergang
19 Zonsondergang

Bijna ben ik thuis als ik plotseling een reegeit zie lopen, aan de rand van een bollenperceel, op nog geen 500 meter van mijn huis. Nog even en dan lopen ze door de straat!
Ik stap af, verstop me half achter een boom en haal vlug de camera weer tevoorschijn. Dit gaat natuurlijk erg moeilijk worden. ISO op 2500 levert sluitertijden op van rond 1/10sec. Ik heb er weinig fiducie in, maar als ze dan even stil wil staan voordat ze tussen het riet verdwijnt, gaat het nét! Als je nagaat dat de zon al bijna een half uur onder is, valt dit alleszins mee…

Reegeit
20 Reegeit

Tot zover deel 2. Het eerste deel van Gestruin in Leyduin eindigde met mooiere reeënfoto’s, maar het kan natuurlijk niet altijd feest zijn. Wordt vervolgd… Dank voor het lezen en kijken en wie weet tot een volgend blog.

< Voor wie alle foto’s nogmaals in groot formaat wil zien is hier tot slot de beeldencarrousel: klik op een willekeurige cirkel om deze te starten en blader vervolgens met pijltjestoetsen of muisklikken door alle foto’s van dit blog.>