Van IJspret naar Voorjaar?

17 en 18 februari 2016 – Heemstede

Na de januari-ijstijd had ik er eigenlijk al niet meer op gerekend, maar ook februari trakteerde ons in deze super zachte en natte winter op een paar heuse vorstdagen. Zelfs hier aan de kust daalde het kwik ’s nacht tot het ijzingwekkend niveau van een graadje of 4-5 onder nul! Volgens de deskundigen bij lange na niet koud genoeg om zeepbellen te laten bevriezen, maar dát zullen we nog wel eens zien! Ik ga het lekker toch gewoon proberen: niet geschoten is altijd mis!. Tenslotte heb ik speciaal voor deze gelegenheid vorig jaar al een bellenblaas in huis gehaald.

< TIP: voor een grotere, mooiere én vooral scherpere weergave loont het de moeite de foto’s even aanklikken! >

Er staat vandaag vrijwel geen wind, dus blazen maar. Dát is lang geleden, zeg! Het vereist weer even wat oefening voordat er eindelijk wat fatsoenlijke bellen de lucht ingaan, waarvan de meeste ook nog eens direct knappen bij het geringste contact met wat dan ook. Eén exemplaar blijft echter intact op de vijverrand hangen en daar verschijnen na verloop van tijd tot mijn verbazing en grote vreugde zelfs voorzichtig ijskristallen op, ijsbloemen, zoals je ‘vroeger’ op de ramen zag als je ’s morgens de gordijnen open schoof.

IJsbel
Zeepbel met ijsbloemen

Er moet snel gehandeld worden, want binnen enkele minuten begint de zeepbel te verschrompelen. Een echt mooie foto wordt het dan ook niet, meer een bewijsplaatje.

De meeste bellen bevriezen echter niet of  worden slechts dof, andere vertonen irisatie, zoals je dat meestal wel op het oppervlak van zeepbellen ziet. Ook leuk om te kieken, zeker als je – achteraf – jezelf in de bel weerspiegeld ziet. Een soort ‘selfie’ dus…

Selfie in ijsvrije bel
Selfie in ijsvrije bel

De volgende ochtend krijg ik een herkansing. Iets minder koud en iets meer wind, dus het zou wel eens moeilijker kunnen worden. De kant-en-klare bellenblaas nog wat aangesterkt met wat extra afwasmiddel en proberen maar. De bellen vliegen alle kanten op, sneuvelen massaal in de strijd, maar er blijven er genoeg hangen in de begroeiing rond de vijver. En toch bevriezen er – boven verwachting – ook vandaag weer een paar en nu is de kristalvorming zelfs nog wat duidelijker!

Bevroren zeepbel
Bevroren zeepbel

Ik ben best wel blij met dit plaatje, mede door de ‘herhaling’ van andere bellen in de achtergrond. Meer zit er voor dit jaar niet in, misschien volgend jaar weer? Het is wel leuk om dit te doen en ook te zien ontstaan: het kán dus toch bij -5ºC!

Het had niet alleen goed gevroren, er was plaatselijk ook sprake van behoorlijke rijpvorming. Dat deed mij besluiten om even naar het rijkelijk met mos begroeide hekwerk aan de Manpadslaan te gaan.

Sporenkapsels op ijs
Sporenkapsels op ijs

Er is hier weer veel te zien en te kieken. Ik heb niet veel tijd om rustig een goede keus te maken, want het is koud, heel koud. Handschoenen aan is geen optie, want dan kan je je camera niet bedienen. Zonder handschoenen na een half uurtje ook niet meer. Bekermos – eigenlijk geen mos, maar een korstmos – is zeer fotogeniek, zeker als er ijskristallen op groeien.

IJsbekermos
IJsbekermos
IJsbekermos
IJsbekermos

Kristallen op de achtergrond kunnen voor een fraaie bokeh zorgen. Het is even zoeken voordat ik dat vind…

 <Klik voor een mooie en grote weergave>>>

Bij bijna al deze foto’s heb ik een ‘koele’ kleurtemperatuur ingesteld, maar ééntje bewerk ik nogmaals met een wat ‘warmere’ kleurtemperatuur (witbalans). Ik twijfel sterk, maar misschien vind ik dat zelfs wel mooier…

Warmer ijs
Warmer ijs

Nog eentje om het af te leren. Mijn vingers vriezen er zowat af en ik kan de ontspanknop bijna niet meer indrukken. Tijd om gauw de warme kachel op te zoeken.

Manpad mos
Manpad ijsbekertjes

Ondanks dat we dit jaar geen ‘echte’ winter hebben, heb ik toch redelijk wat ijs-/rijp-plaatjes kunnen maken. Ik vind het wel genoeg zo en wil nu langzamerhand wel naar het voorjaar toe. Dat het er aan zit te komen staat vast, maar het echte voorjaarsgevoel begint natuurlijk met zingende vogels. Gisteren maakten we een stevige wandeling door de Kennemerduinen, waar nog niet veel gezongen werd. Meestal doen roodborstjes wel hun best, maar verder dan wat poseren op een hekje zat er vandaag niet in.

Roodborst
Roodborst 1

Hij (zij) staat op een mooi plekje met fraai licht en dito achtergrond. Het is één van mijn favoriete vogeltjes en ze werken meestal leuk mee. De meeste zijn niet zo heel erg schuw en ook deze keer krijg ik gelegenheid een hele serie te schieten. Ik vind ze allemaal even leuk en kan weer eens niet kiezen…

Roodborst
Roodborst 6

Maar ja, een roodborst die niet zingt, maakt nog geen lente. Ik moet nog even geduld hebben. Misschien gaat het er meer op lijken als ook de blauwborsten weer terug zijn? Op het moment van schrijven zijn de eerste alweer gesignaleerd… Dat we nog niet helemaal van de winter verlost zijn, zal blijken in mijn volgende blog.

Dank voor het lezen, kijken en vooral eventueel reageren.