Op Zoek in Zwaansbroek

10 augustus 2015 – Zwaansbroek, Haarlemmermeerpolder

Wie mijn blogjes een beetje volgt, weet dat een kiekje van een bedauwde libel of vlinder nog op mijn verlanglijstje staat. Het zou mooi zijn als ik dat dit jaar nog kon afvinken, maar als dat niet lukt: brand is erger!

De aanpak om daags voor verwachte nevel of mistbank de overnachtingsplek van deze insecten te lokaliseren, is tot nu toe nog niet erg succesvol gebleken. Libellen en vlinders zie je overdag in ruime hoeveelheden vliegen, maar zolang de zon niet schijnt, weet kennelijk alleen een echte lepidopteroloog waar ze zich ophouden. En dat ben ik niet. Alleen de Icarusblauwtjes hebben blijkbaar geen bedgeheimen, want op veel foto’s wordt dit mooie, kleine vlindertje prachtig in beeld gebracht, bedauwd en wel. Ze schijnen zich aan het begin van de avond te verzamelen om in groepjes op en aan grashalmen te gaan hangen om aldaar te overnachten.

Nu ik dat weet is het alleen nog maar een kwestie van zoeken naar een plek waar ze zich overdag laten zien en dus stap ik vandaag op de fiets om in het natuur-in-ontwikkeling-gebied Zwaansbroek op onderzoek uit te gaan. Ik meen me namelijk te herinneren dat ik ze daar twee jaar geleden redelijk veel heb gezien. Ik ga op zoek naar plekjes met veel (rol)klaver, want daar schijnen ze gek op te zijn.

Het is vrij warm en redelijk zonnig, ideaal vlinderweer dus. En inderdaad zie ik al gauw de eerste vlinders fladderen: een Distelvlinder. Wel niet wat ik zoek, maar toch één van de mooiere vlinders van Nederland en hij doet zijn naam eer aan.

=== Tip: De foto’s even aanklikken: in groter formaat zien ze er een stuk beter uit! ===

Distelvlinder
Distelvlinder

Wel een beetje schrikkerig type, maar voorzichtig bewegend kan ik toch langzaam dichterbij komen. Een beetje ruim opgezet plaatje zoals hierboven vind ik op zich niet lelijk, maar een close-up maken van een vlinder is meer een uitdaging.

Maar klaver zie ik hier niet en dus ook geen Icarusblauwtjes. Ik besluit langzaam richting het zuiden te fietsen. Via Miepsan’s Blog ben ik namelijk op het spoor gezet van een veldje waar veel blauwtjes zouden zitten. Na 10 km fietsen – een peuleschil – vind ik het veldje vol rolklaver en inderdaad: het ziet er werkelijk blauw van de blauwtjes. Ik weet gewoon niet waar ik kijken moet! Helaas zijn ze hyperactief en wakkert de wind steeds meer aan, zodat het me niet lukt hier veel mooie plaatjes te schieten…

Icarusblauwtje
Icarusblauwtje

Maar het is goed deze plek te kennen. Ik kan altijd later nog eens terugkeren als de omstandigheden beter zijn. Een prachtig blauw mannetje:

Icarusblauwtje
Icarusblauwtje

Na een uurtje proberen, besluit ik toch maar weer terug te fietsen naar huis, weer via Zwaansbroek. Misschien is er op een plekje in de luwte nog iets leuks op macrofotografiegebied te vinden.

Het is pas begin augustus, maar de kruisspinnen worden toch alweer aardig groot. En als je in de groei bent moet je goed eten! Een Groene Vleesvlieg gaat er dan altijd wel in:

Kruisspin met prooi
Kruisspin met prooi

Als je maar goed zoekt, vind je meestal wel wat, het hoeft niet altijd een insect te zijn, natuurlijk. Perzikkruid mag ook:

Perzikkruid
Perzikkruid

Ah, daar zijn de Soldaatjes weer: altijd druk in de weer, voornamelijk met paren. Maar daarvoor moet je wel in topconditie zijn natuurlijk, dus wat buikspieroefeningen tussendoor kunnen dan geen kwaad!

Buikspieroefeningen
Buikspieroefeningen

En dan zie ik ineens een heel wonderlijk insect. Het lijkt in eerste instantie een wesp, zeker als je die taille ziet, maar blijkt – na wat zoek- en vraagwerk – een Gewoon Knuppeltje te zijn, een algemeen voorkomend lid van de Blaaskopvliegen-familie:

Gewoon Knuppeltje
Gewoon Knuppeltje

Ik ben kennelijk niet de enige die het een wonderlijke verschijning vind, ook de Soldaatjes hebben grote belangstelling…

En ik heb nog steeds belangstelling voor de soldaatjes. Hier hangt er eentje vertwijfeld kijkend aan een grashalm. Haar maatje is er zojuist vandoor gegaan en verdwijnt in de verte. Wat nu?

Soldaatje
Soldaatje (Rode Weekschildkever)

Zal ik er achteraan? Of toch maar niet? Uiteindelijk is ze toch gegaan, maar dat moment heb ik helaas net gemist…

En nu komt het: op weg naar huis zie ik dan toch op twee plekken wat bescheiden rolklaverveldjes. En dat niet alleen: er fladderen ook wat blauwtjes rond. Wel niet zoveel als op het andere veldje, maar toch genoeg… en lekker dicht bij huis. Hier moest ik vanavond tegen zonsondergang nog maar eens terug.

Zo gezegd, zo gedaan. Maar hoe ik ook zoek: op de klaverveldjes zie ik ze niet. Wat is dat nu? Dat hadden we niet afgesproken? Langzaam vergroot ik mijn zoekgebied in een steeds groter wordende cirkel rondom één van de veldjes en net als ik de hoop al bijna heb opgegeven zie ik er eentje hangen!

Icarusblauwtje
Icarusblauwtje 1

Zoals het hoort, op zijn kop aan een grasspriet. En hij (denk ik) is niet alleen: daar hangt er nog ééntje…

Icarusblauwtje 2
Icarusblauwtje 2

… en  nog eentje! Weliswaar op een distel, maar dat is ook goed. Totaal zie ik er vier en ze zijn – reeds in slaapstand? – goed benaderbaar en dus makkelijk te kieken.

Icarusblauwtje 3
Icarusblauwtje 3

Deze zijn alvast binnen. Nu gauw naar huis, vroeg naar bed en hopen op ochtenddauw. Hoe een en ander afloopt is te zien in deel 2, binnenkort in dit theater! Voor nu bedankt voor het lezen en kijken.