AWD Augustus

In de maand augustus ben ik drie keer in de AWD geweest en daarvan was één dag – maandag 1 aug. – geen echte ‘fotodag’, maar een wandeldag met vrouwlief. Camera wel mee natuurlijk, maar het was behoorlijk zonnig. Wel goed wandelweer, maar heel veel bruikbaar fotomateriaal zou deze dag vermoedelijk niet opleveren. We beginnen met wandelen bij ingang De Zilk. Begin augustus staat daar – als het goed is – de hei in bloei. Vorig jaar was dat tot mijn grote schrik niet het geval, maar het heeft zich dit jaar weer keurig hersteld. Als ik nog iets met bloeiende hei wil doen, hoef ik in ieder geval niet ver van huis.

< TIP: voor een grotere, mooiere én vooral scherpere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken! >

We lopen met een boog richting Van Limburg-Stierum(VLS)-vallei. Van de met grof geweld door Waternet afgeplagde stukken grond en aangelegde natte valleien blijkt nu al niets meer over te zijn. Alles staat droog en ziet er alweer bijna net zo uit als twee jaar geleden. Ik had niet veel anders verwacht. Ter hoogte van het zweefvliegveld spotten we een Roodborsttapuit (RBT), hoog in een boom. Hij zit redelijk vrij en ik maak snel een eerste foto:

Roodborsttapuit
Roodborsttapuit

Binnen is maar binnen. Ik waag voorzichtige pogingen om stapje voor stapje dichterbij te komen en dat lukt redelijk; bovendien gaat-ie ook nog op een beter plekje zitten en begint uit volle borst te zingen:

Zingende RBT
Zingende RBT

Zoals te zien is op deze foto’s is het super zonnig weer vandaag. Daar kan je bij vogels niet zoveel aan doen. Plantjes bieden je echter de mogelijkheid om zelf voor wat schaduw zorgen. Ik werp mijn enorme lichaam in de strijd bij dit piepkleine plantje dat staat te bloeien in de mooie VLS-vallei. Basterdwederik blijkt het te heten:

Basterdwederik
Basterdwederik

Als we inmiddels zo ongeveer halverwege de Haasvelder Duinen lopen, zien we een Zuringspanner vliegen. We volgen hem of haar in de hoop dat-ie ergens neerstrijkt… en het zit mee. Op een redelijk plaats ook nog. Voorzichtig kruipend kan ik zo dichtbij komen dat ik mijn eigen schaduw over haar heen kan laten vallen. Het blijkt namelijk inderdaad een vrouwtje: geen geveerde antennes, maar gewone sprieten:

Vrouwtje Zuringspanner
Vrouwtje Zuringspanner

Niettemin een mooi vlindertje, maar de mannen zijn natuurlijk net even iets mooier. We zien er gaande weg steeds meer fladderen. Zoveel bij elkaar heb ik er nog nooit gezien: nieuwe kansen dus. Na diverse keren vergeefs op de knieën gegaan te zijn (ze vliegen vaak op het laatste moment weer weg…), heb ik eindelijk een mannetje te pakken. Deze keer verzorgt vrouwlief de schaduw:

Mannetje Zuringspanner
Mannetje Zuringspanner

Zeg nou zelf: toch veel mooier? Ik kiek er nog verschillende, maar de plaatjes komen eigenlijk steeds op hetzelfde neer. Alleen deze – schuin van voren – is anders, hoewel ik liever iets minder ‘rommel’ en zachter licht had gezien:

Zuringspanner (man)
Zuringspanner (man)

Voor de verandering zien we midden op het pad een sprinkhaan zitten. Onbeweeglijk. Pas als ik een foto gemaakt heb, zie ik waarom. Ze is druk bezig eieren te leggen en kan geen kant op!

Eierleggende sprinkhaan
Eierleggende sprinkhaan

Een tamelijk uniek plaatje, lijkt me. Ik had het in ieder geval nog nooit gezien en wist ook niet dat ze dat in het zand deden. Zo leren we elke dag weer bij!

Richting het Oosterkanaal passeren we een groot gebied met bloeiende Duinkruiskruid. Het beste is er al vanaf, maar vlinder zitten er nog genoeg. Alleen meestal niet stil; slecht een enkeling laat zich vastleggen, zoals deze Kleine Vuurvlinder, ook niet helemaal fris meer:

Kleine Vuurvlinder
Kleine Vuurvlinder

Al aardig ‘afgevlogen’ noemen de vlinderdeskundigen dat. Dat valt bij deze Atalanta nog wel mee:

Atalanta
Atalanta

Er zitten er hier flink wat, maar ze zijn erg onrustig. Nog eentje van opzij:

Atalanta
Atalanta

Geen vlinder, maar een Grote Bloedbij voor de verandering; zijn lijf zit flink onder het stuifmeel:

Grote Bloedbij
Grote Bloedbij

Langs het Oosterkanaal kon je ooit zoveel vlinders aantreffen dat je er bijna een dag mee kon vullen. De laatste jaren is het echter een stuk minder. De bloeiende planten (met name Watermunt) zijn bijna geheel verdwenen. Platgetrapt en/of opgevreten door damherten, volgens mij. Alleen een Zuringspanner (ja, alweer) laat zich kieken, op Heermoes. Een mooie afsluiter van deze dag:

Zuringspanner (man)
Zuringspanner (man)

 

De tweede dag was precies een week later. Duidelijk minder zonnig, maar niet minder winderig. Dit was daarentegen wél een echte fotodag, bovendien had ik vandaag een missie: actieve boomkikkers fotograferen! Nou, dát is gelukt. Ik zag vandaag veel ‘eerstejaars’, die redelijk actief waren en zich onhandig door de struiken heen verplaatsten. Ze komen binnenkort in een speciale boomkikkerblog aan de orde. Vandaag alleen een kiekje van een al wat ouder exemplaar in de kenmerkende ruststand:

2016-08-08-11-11-22-img_0245_1080p
Boomkikker in ruste

In dit blog alleen de ‘bijvangst’, die niet al te groot is. Te beginnen met een Tijgerspin. Vaak zitten ze diep tussen het hoge gras, maar deze zat vrij hoog in de Pitrus en zorgde daardoor voor een vrij rustige achtergrond:

Rond de verschillende poeltjes zijn altijd veel juffers te vinden. Een lantaarntje dacht ik, maar volgens Sandra is het een Pantserjuffer:

Lantaarntje (?)
Pantserjuffer

De volgende is duidelijk een Pantserjuffer, maar aan de ondersoort durf ik me niet te wagen. Houtpantserjuffer, denk ik:

Pantserjuffer
(Hout)Pantserjuffer

Bij nummer drie kom ik niet verder dan Blauwe Juffer:

Juffer
Blauwe Juffer

Niet alleen juffers, ook een Heidelibel wil soms wel even stilzitten. Hij/zij keert steeds weer terug op hetzelfde varenblad, in tegenlicht:

Heidelibel op varenblad
Heidelibel op varenblad

Niet alleen juffers en libellen, ook de Groene Rietcicade voelt zich hier blijkbaar wel thuis:

Groene Rietcicade
Groene Rietcicade

Na bijna 4 uur bij de poeltjes gespeeld te hebben, besluit ik nog even op zoek te gaan naar de Keizersmantel. Bij de Oase heb ik dit jaar niet veel succes gehad, maar in de buurt van de Vogelkijkhut zijn ze ook gesignaleerd. Daar dus maar eens heen. Nog voordat ik die bereikt heb zie ik er een paar fladderen langs de brede klinkerweg die richting strand loopt. Er staan maar een paar Duinkruiskruidpollen en dat maakt het zoeken wel makkelijker.

Keizersmantel
Keizersmantel 1

Een beetje gehavend exemplaar, maar ik ben er toch blij mee.  Een ander exemplaar – net als de eerste een mannetje – zit op een mooier plekje en heeft iets minder last van het harde zonlicht:

Keizersmantel 3
Keizersmantel 2

Een mooi besluit van den tweede dag.

Dag drie was eigenlijk een bonus. Ik was die week namelijk in de gelegenheid een tweetal ‘spiegelloze’ MFT-systeemcamera’s te testen (Olympus OMD-EM5mk2 en OMD-EM1), mét de 60mm/f/2.8 macrolens. Dit allemaal in het kader van een mogelijke overstap naar kleinere en vooral lichtere apparatuur (zie ook mijn blog Spiegelgevecht). En zo komt het dat ik 4 dagen later op herhaling ga bij de boomkikkertjes, waarvan de resultaten te zien zullen zijn in de reeds  genoemde boomkikker-special; binnenkort in dit theater te bezichtigen…

Ik kreeg daar echter ook nog een padje voor de lens, zittend op een boomtak. Eigenlijk een boompad dus…

Boompad
Boompad

Als die dan aan de wandel gaat is het dus in feite een boompad op pad:

Boompad op pad
Boompad op pad

En omdat zonnedauw met de Canon APSc-camera al een hele kunst is, ging ik daar ook nog even langs. Veel tijd heb ik er niet aan besteed, maar het resultaat vind ik niet tegenvallen:

Zonnedauw
Zonnedauw

Op de weg terug nog even door een veld met Duinkruiskruid gestruind in de hoop vlinders te spotten, maar het was kennelijk niet zonnig genoeg. Ik moest het doen met een Blinde Bij. De hommel voor hem zag hij waarschijnlijk niet…

Blinde Bij
Blinde Bij

Tot slot een opname van Hertshooi (na de bloei):

Hertshooi
Hertshooi

Hertshooi-varianten tref je ook aan in de AWD, maar deze is uit eigen tuin. Ik ben dan ook inmiddels weer thuis aangekomen. Wegens vakantieperikelen kom ik pas eind september weer terug in de AWD. Het zal er dan wel weer heel anders uitzien. Bedankt voor het lezen en kijken en wie weet tot een volgend blog.