AWD 08/2019: De Zandbak

In de maand augustus was ik drie keer in de Amsterdamse WaterleidingDuinen (AWD) te vinden. Hoewel, te vinden? Vast niet voor iedereen, want twee van de drie keer ging ik naar een verre uithoek van dit uitgestrekte natuurgebied. Helemaal in de zuidwestpunt ligt namelijk een grote zandverstuiving, ontstaan na de demping van het Van Limburg Stirumkanaal. Kennelijk niet erg aantrekkelijk voor de meeste bezoekers, want meestal ben je daar moederziel alleen. Heerlijk!

Voor een kwalitatief betere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken!

Het is een biotoop die totaal verschillend is van de rest van de AWD: een schier eindeloos lijkende zandvlakte met zo op het eerste gezicht enkel wat helmgras. Als je echter goed kijkt, groeit er toch nog wat meer dan dat. Het Duinviooltje bijvoorbeeld, voelt zich er prima thuis.

Duinviooltje
01 Duinviooltje

Ook paddestoelen zijn er te vinden. Getuige bijv. dit blogje. Augustus is nog wat vroeg misschien, maar het Duinfranjehoedje is er al genoeg te vinden.

Duinfranjehoed
02 Duinfranjehoed

Ze leven op de wortelstokken van helmgras. Meestal staan ze daar dan ook goed verscholen tussen, maar soms heb je geluk en vind je een wat meer vrijstaand exemplaar.

Duinfranjehoed
03 Duinfranjehoed

Spaarzaam, maar ook Muurpeper kun je er vinden. In deze tijd van het jaar al uitgebloeid, maar dat maakt het voor mij juist fotogenieker.

Muurpeper
04 Muurpeper
Muurpeper
05 Muurpeper

Nog twee Duinfranjehoedjes. Meestal tref je ze alleenstaand aan.

Duinfranjehoed
06 Duinfranjehoed
Duinfranjehoed
07 Duinfranjehoed

In het zand zie je her en der sporen van grotere dieren, zoals van damherten en vossen, soms van een eenzame wandelaar. Ook kleinere diersoorten kom je er tegen. Het gaat dan meestal om insecten, zoals sprinkhanen, vliegen, cicaden. Hier een Knopsprietje, een kleinere veldsprinkhaansoort.

08 Knopsprietje

Heel anders is de Ratelaar, een iets grotere veldsprinkhaan. Je moet ze uiterst omzichtig benaderen, want meestal springen ze bij het minste of geringste weg. Dat geldt voor bijna alle sprinkhanen en dat kan soms zeer frustrerend zijn!

Ratelaar
09 Ratelaar

Het is inmiddels november en het paddestoelenseizoen draait – nog steeds – op volle toeren. Nog maar een koppeltje Duinfranjehoedjes misstaat hier dan ook niet. Er lijkt er geen één hetzelfde…

10 Duinfranjehoed

Eindelijk vind ik er ook eentje die zijn naam eer aan lijkt te doen.

Duinfranjehoed
11 Duinfranjehoed

Ook de Blauwvleugelsprinkhaan laat zich hier zien. De blauwe vleugels krijg je alleen te zien als ze wegvliegen. Dat zou ik nog wel eens willen vastleggen, maar is vermoedelijk te hoog gegrepen…

Blauwvleugelsprinkhaan
12 Blauwvleugelsprinkhaan

Vlinders zie je hier bijna niet. Ja, er vliegt er wel eens eentje over, maar op het zand zitten doen ze niet. Behalve deze dus. Je zou verwachten dat het hier om een ZANDoogje zou gaan, maar het bleek een Heivlinder te zijn. De natuur zal zich ook wél eens aan de regels houden!

Heivlinder
13 Heivlinder

Ik kan er geen genoeg van krijgen: weer twee Duinfranjehoedjes. Wees gerust: na een paar uur hier rondstruinen, kan je geen Duinfranjehoed meer zien, dus er komt een eind aan deze serie.

Duinfranjehoed
14 Duinfranjehoed

Op de volgende foto staat dezelfde zwam als op foto 10. Toch weer een heel ander beeld, mede door de eenzame, dode helmgrasspriet op links.

Duinfranjehoed
15 Duinfranjehoed

Wat voor de vlinders geldt, geldt ook voor libellen en juffers. Je ziet ze wel eens vliegen, maar zo op het zand zitten doen ze nooit. Het ging hier om een Zwervende Pantserjuffer heb ik me laten vertellen, dus dat verklaart alles. Ze zal moe geweest zijn van het zwerven en lag nu uitgeput op het zand. Ik had alle gelegenheid haar (of hem) uitgebreid te (focus)stacken.

Zwervende Pantserjuffer
16 Zwervende Pantserjuffer

Het Rood Guichelheil zie je niet op de zandvlakte zelf, maar in het overgangsgebiedje langs de randen zijn we wel te vinden.

17 Rood Guichelheil

We zijn er bijna: het voorlaatste setje Duinfranjehoedjes. Het begint nu toch wel een beetje veel van hetzelfde te worden…

Duinfranjehoed
18 Duinfranjehoed
Duinfranjehoed
19 Duinfranjehoed

Wat in een blog over de AWD-woestijn zeker niet mag ontbreken, is het volgende minuscule plantje. Volgens de deskundigen is het Zomprus, maar ik heb er zo mijn twijfels over. Gezien het formaat zou ik het eerder Dwergrus noemen, maar zo werkt dat dus niet. Niet op basis van deze foto’s.

Zomprus
20 Zomprus

De plantjes groeien een beetje rommelig en zijn klein, amper enkele centimeters hoog. Maximaal 10 cm schat ik. Op onderstaande foto staat niet het mooiste plantje, maar de konijnenkeutel zegt alles over de grootte.

Zomprus
21 Zomprus

Tot slot het mooiste exemplaar dat ik vandaag gevonden heb. Zomprus dus. Of zal ik het gewoon maar Dwergzomprus noemen? In ieder geval vind ik het erg fotogeniek spul en ga ik er vast nóg wel eens voor op de knieën.

Zomprus
22 Zomprus

Tot slot weer twee Duinfranjehoeden. Zoals ik al schreef zijn er geen twee hetzelfde. Sterker nog: ze kunnen zelfs erg in verschijningsvorm verschillen.

Duinfranjehoed
23 Duinfranjehoed

Je zou toch niet zeggen dat op de laatste foto ook een Duinfranjehoed staat. Klopt, want het zijn er drie (meligheid…). Ze zien er duidelijk anders uit dan alle voorgaande; vooral de forse steel valt op. Toch zegt waarneming.nl : Duinfranjehoed (99.7%). Ik zou ook niet weten wat het anders zou moeten zijn…

Duinfranjehoed
24 Duinfranjehoed

Tot zover de resultaten van mijn gespeel in de zandbak van de AWD. Ik was te vroeg voor Zandtulpjes, dus een paar weken later ging ik weer terug. Ik kan alvast verklappen dat ik die gevonden heb en kwam bovendien met een andere verrassing thuis, maar dat komt later… Voor nu een ieder weer dank voor het lezen en kijken. Tot een volgende keer.

Voor wie alle foto’s in betere kwaliteit wil zien, is hier tot slot de beeldencarrousel.