De Ooijse Sternen

Evenals een aantal collega-bloggers ben ook ik bij Zwarte Sternen op bezoek geweest. In mijn geval was dat in de Ooijpolder bij Nijmegen, tijdens een oppasbeurt aldaar. Ik had dat al eens eerder gedaan en weet dat je daar wat het licht betreft het beste in de ochtend naartoe kan gaan. Deze keer kon ik echter pas in de middag weg, aangezien kleindochterlief geen zin had om eerder te gaan rusten.

Voor een kwalitatief betere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken!

Ik arriveerde om kwart voor twee bij de Oude Waal en zocht snel een goede, lage positie onder aan de dijk met een paar vlotjes binnen schootsafstand. En dan maar hopen dat daar iets leuks zou gaan gebeuren.

Veel leuker dan een voedermoment zou het waarschijnlijk niet worden en al snel heb ik de eerste in de tas. De maaltijd bestond uit een flinke libel…

01
01

,,, in ieder geval voor één van de twee jongen.

02
02

Twintig minuten later werd het volgende maaltje aangeboden, een juffer deze keer.

03
03

Hopelijk was nu het andere jong de gelukkige… Voor mij zijn al die kleintjes gelijk, maar een goede vader of moeder kan vast zijn kindertjes uit elkaar houden.

04
04

De rest van dit blog bestaat uit een beeldverslag van slechts één ander voedermoment en wat daar zoal bij hoort. Dit vond plaats op een ander vlotje, dat meer recht voor me lag. Iets dichterbij, maar wel met een futennest in de achtergrond.

Eén van de ouders kwam aanvliegen met – ook hier – een forse libel.

05
05

Daar was uiteraard grote belangstelling voor.

06
06

Twee hapgrage mondjes probeerden de libel te pakken te krijgen.

07
07

Tot nu toe had ik het futennest buiten beeld kunnen houden, maar op de volgende foto niet meer. Ik had het makkelijk weg kunnen poetsen, maar zo heel storend vond ik het nou ook weer niet. Het was er nou eenmaal en het is tenslotte ook natuur, misschien zelfs wel meer dan die vlotjes…

08
08

Omdat er kennelijk geen overeenstemming kon worden bereikt over wie de gelukkig zou worden, dreigde pa of ma er weer vandoor te gaan.

09
09

Om het direct nog eens te proberen: Kijk jongens, dit is hem. Een libel, maar wél een hele grote, hè. Wie durft?

10
10

Ikke, ikke… Ze houden zich allebei groot en doen of ze het wel durven…

11
11
12
12

En dan blijkt zo’n libel van dichtbij toch een hele kluif. De kleine weet er geen raad mee.

13
13

Na even aanmodderen besloot pa/ma het beestje weer over te nemen…

14
14

… en leek er met de prooi vandoor te gaan.

15
15

Hij/zij ging er inderdaad vandoor met het lekkere hapje…

16
16

… de kleintjes vertwijfeld achter latend. Hij zal toch wel weer terug komen? Wij hebben wél honger hoor!

17
17

En nog geen 8 seconden later was-ie weer terug…

18
18

… met – naar het lijkt – dezelfde libel.

19
19

Wat pa of ma met de libel gedaan heeft zou ik niet weten, Ik heb er eerlijk gezegd niet zo op gelet. Wat de achterliggende gedachte van dit ritueel was, ontging mij ook geheel.

20
20

Eén van de jonkies wilde het nog wel een keer proberen en hapte toe. Daar zat ie nou met zo’n eng beest in zijn bek,

21
21

Maar gelukkig bleek ineens dat er versterking was gearriveerd. Er bleken ineens drie jonkies te zijn. De derde had zich al die tijd goed verstopt. Samen zouden ze de klus waarschijnlijk wel klaren…

22
22

Ik had echter geen tijd om dat verder af te wachten. Ik had me voorgenomen (en beloofd) niet langer dan een uur te blijven. Thuis wachtte vermoedelijk weer een inmiddels uitgeruste kleindochter die ook weer alle aandacht nodig had.

Tot zover mijn korte bezoekje aan de Ooijse Sternen. Misschien volgend jaar weer, want het blijft toch wel leuk om te zien. Een ieder weer dank voor het lezen en kijken. Tot een volgende keer.

Voor wie alle foto’s in betere kwaliteit wil zien is hier
DE BEELDENCAROUSSEL

Voor wie de foto’s in betere kwaliteit én in een sfeervolle omgeving wil zien, is hier:
DE LICHTBAK