Rondom Nijmegen -1

Sinds dit jaar wonen onze zoon en zijn Mexicaanse vrouw – en sinds bijna twee weken ook ons eerste kleinkind – in Oosterhout, gemeente Nijmegen. In de maand mei ging het paar drie weken op vakantie/familiebezoek naar Mexico en ondertussen zouden wij een dag of 10 op hun (nieuwbouw)huis passen. Dat was natuurlijk meteen een goede gelegenheid om de mooie omgeving al wandelend en fietsend te verkennen. We hadden daarbij schitterend weer met temperaturen die langzamerhand tropische waarden bereikten: te heet om te wandelen! Fietsen gaat dan nog best, zolang je maar niet afstapt!

Aan fotograferen ben ik daarnaast ook wel toegekomen, meestal in de ochtend- of avonduren. Ook dit waren verkennende uitstapjes. Ik bezocht de Hatertse en Overasseltse Vennen (HOV), de Ooijpolder, de Bemmelse Waard en het riviertje de Linge, maar er is nog veel meer te zien. Hoeft niet allemaal in één keer, want ik zal hier in de toekomst wel vaker komen, vermoed ik… In dit eerste blogje een fotoverslag van de HOV en de Ooijpolder.

< TIP: voor een grotere en betere weergave loont het de moeite een foto even aan te klikken! Wil je alle  foto’s uit dit blog in groot formaat bekijken, maak dan gebruik van de beeldencarrousel aan het eind van dit blogbericht>

De Hatertse en Overasseltse Vennen is een vennengebied van ca. 520 hectare in de gemeentes Heumen en Wijchen, provincie Gelderland. Het gebied bestaat uit zo’n twintig vennen en het omliggende rivierduin-, heide- en bosgebied (Wikipedia). Het was een zonnig en warme dag. De laatste keer dat wandelen nog redelijk aangenaam was. De zon scheen overvloedig en het licht was hard. Eigenlijk geen fotografieweer, maar het was slechts een verkenning. We zagen veel libellen rondvliegen, hoorden dodaarsen hinniken en er was uiteraard het mooie landschap:

01. Hatertse en Overasseltse Vennen

Vooral het eerste en het laatste biedt perspectieven, maar dan onder andere omstandigheden (mist, dauw…). Vandaag dus even niet; vandaag kwam de camera slechts sporadisch in actie.

Een tweetal lepelaars stond – ver weg – in een plas. Als ze dan een bijzondere pose aan nemen, dan moet je dat wel vastleggen… Het is toch net een tweekopslepelaar?

Tweekops lepelaar
02. Tweekops lepelaar

Vlinders fladderden er ook genoeg, uiteraard heel erg druk. Alleen een landkaartje wilde even stil zitten, lekker in de warme zon, maar dus wél in hard licht:

Landkaartje
03. Landkaartje

Verder mocht vandaag alleen een bijzonder rupsje op de foto. Hij zat op een schaduwrijk plekje en ik kende hem nog niet. Het bleek bij navraag om een rups van de grote wintervlinder te gaan, een lid van de spanners-familie. Niet echt heel bijzonder. Zowel rups als vlinder komen voor in verschillende gedaanten en dat maakt het allemaal weer erg ingewikkeld.

Grote wintervlinder
04. Grote wintervlinder

Dan schakelen we nu over naar de Ooijpolder. Je fiets er best vlot doorheen, maar te voet blijkt het toch een flinke omvang te hebben. Ik koos vandaag voor een rondwandeling rondom een grote plas met de naam Bizonbaai met aansluitend een bezoekje aan de kolonie zwarte sternen. Bizonbaai is een voormalige zandwinput en líjkt nu een natuurgebied, met de klemtoon op lijkt. ’s Morgens vroeg – zeker als het bewolkt is – is het er vrijwel verlaten, maar het blijkt een recreatiegebied, met langs de plas en de Waal één en al strandjes. Bij mooi weer is het hier beredruk en kan je dit als natuurliefhebber/fotograaf beter mijden. Er lopen koeien en konikpaarden rond en honden mogen – alléén aangelijnd – mee, maar waarom ik dan toch verschillende loslopende exemplaren tegenkom, is mij een raadsel. Als je er wat van zegt (en dat doe ik), doen de eigenaren net of ze gek zijn. Dat zijn ze waarschijnlijk niet, maar wel dom. Ik lees de bordjes toch ook?

Zo, ergernis ook weer gespuid. Nu de foto’s. Ik begin aan de zuidkant van de plas en dat viel qua natuur behoorlijk tegen. Nou zijn brandnetels natuurlijk ook wel natuur, maar als het er helemaal vol mee staat, ben ik daar snel op uitgekeken. Gelukkig vind ik ook nog een enkele verdwaalde grashalm waaraan een spinnetje hangt.

 Spinnetje
05. Spinnetje

Via een houten loopbrug kan je over een uitloper van de plas en hier, bijna onder die brug staan wat vergeet-me-nietjes, misschien wel moerasvergeet-me-nietjes. Eindelijk wat kleur: daar wil ik wel even mee stoeien.

Vergeet-me-nietjes
06. Vergeet-me-nietje

Vooral het tweede plaatje vind ik wel oké…:

Vergeet-me-nietjes
07. Vergeet-me-nietje

Aan de andere kant van de plas wordt de vegetatie gelukkig wat gevarieerder. Vooral het stuk tussen plas en Waal is wel aardig: open stukken met hoge bomen afgewisseld met struiken. De bewolking begint op dit moment ook wat te breken en dat scheelt natuurlijk ook. Ik zie en hoor er allerlei gevogelte vliegen en ook insecten zijn hier wel te vinden. Op het water van de plas is het erg stil: met een enkele meerkoet, fuut en aalscholver houdt het wel op. Op het strandje is het wat drukker. Een familie Koniks komt mijn kant op gewandeld. Konik is Pools voor paardje, dus konikspaard, zoals je vaak leest, is een beetje dubbelop! Maar dit terzijde. Ik heb niks tegen paarden, maar ik héb er ook niks mee en ze moeten niet te dichtbij komen. Ik maak – bij gebrek aan andere onderwerpen – snel wat foto’s. Er zitten ook een paar veulens tussen, maar de – naar mijn mening – mooiste foto is van een samen oplopend stel.

Konikskoppel
08. Konikskoppel

Een high-key nabewerking maakt het zelfs best een aardige plaat. Als ik paardenliefhebber was, zou ik die wel boven mijn bank willen hebben hangen:

Paardenhoofdstel
09. Paardenhoofdstel

Koniks zijn wilde paarden, maar om den drommel niet schuw. Daarentegen wél nieuwsgierig en als ze teveel mijn kant op dreigen te komen, weet ik niet hoe snel ik weg moet wezen (held!). Geef mij maar vlindertjes: die kan ik wel hebben. Al snel wordt ik op mijn wenken bediend en hoe: een icarusblauwtje is nog bezig met ontwaken. Zij (het blijkt een vrouwtje)  heeft de nacht kennelijk doorgebracht op een bed van ereprijs. Dat kan beroerder. Ze is nog niet voldoende opgewarmd om al te gaan vliegen en daar maak ik dankbaar gebruik van.

 Icarusblauwtje (v)
10, Icarusblauwtje (v)

Ik leef me lekker uit. Een lichte blauwzweem als gevolg van een stukske ereprijs voor de lens:

 Icarusblauwtje (v)
11. Icarusblauwtje (v)

In staand formaat doet ze het ook goed:

 Icarusblauwtje (v)
12. Icarusblauwtje (v)

Ik ben erg blij met de zachte kleurtinten en de fraaie achtergrond. Als de vleugels langzaam maar zeker steeds meer open gaan, maak ik ook een plaatje van boven af (heliview):

 Icarusblauwtje (v)
13. Icarusblauwtje (v)

Weer een iets lager standpunt en met wat meer afstand:

 Icarusblauwtje (v)
14. Icarusblauwtje (v)

Als het moment daar is dat ze wegvliegt, rest mij nog de ereprijs. Zonder vlinder ook al fotogeniek. Eén enkel stengeltje…

Gewone ereprijs
15. Gewone ereprijs

… of in gezelschap van soortgenoten…

Gewone ereprijs
16. Gewone ereprijs

… en ook met gele bollen gevormd door boterbloemen:

Gewone ereprijs
17. Gewone ereprijs

Hierna verlaat ik de Bizonbaai en ga richting de zwarte sternen. Ik was daar vorig jaar al eens geweest, maar in de middag en dan staat de zon ongunstig. Voordat die teveel in het zuiden staat, wil ik ter plekke zijn. Dat lukt op zich wel, maar de zon werkt niet echt mee en als die zich niet laat zien dan wordt het toch weer moeilijk. Net als ik positie heb gekozen zie ik iets wits op één van mijn broekspijpen zitten. Ik weet op dat moment nog niet wat het is. Ja, een (nacht)vlinder dat wel. Met een enorme witte bontkraag. Die moet natuurlijk op de foto, maar ik heb net mijn telelens op de camera zitten en als ik te druk ga doen, vliegt-ie vast weg. Toch maar een poging wagen, want voor de tele zit-ie gewoon te dichtbij. Tegen de tijd dat de macrolens geplaatst is, zit-ie niet meer op mijn broekspijp, maar op een stukje zand, vlak naast me. Veel beter eigenlijk. Ik leg de camera ook op het zand en maak m.b.v. het kantelbare schermpje snel wat foto’s van deze Witte Tijger, want dat is het:

Witte tijger
18. Witte tijger

Kennelijk toch wat onrustig door dat grote bewegende ding naast hem (gezien de geveerde voelsprieten zal het wel een mannetje zijn…), gaan de vleugeltjes open…

Witte tijger
19. Witte tijger

… en besluit hij een veiliger heenkomen te zoeken. Daar gaat-ie…

Gevlogen....
20. Gevlogen….

Wat een cadeautje! Maar nu de zwarte sternen. Ze zitten nog steeds ver weg en de zon wil niet echt doorbreken. Jongen zijn er nog niet, er wordt zelfs nog niet gebroed. Toch is er genoeg activiteit om een serie redelijk goede plaatjes te kunnen schieten. Teveel voor dit blog. Daarom hier slechts een voorproefje, de rest volgt later:

Zwarte Stern
21. Zwarte Stern

Tot slot een plaatje om duidelijk te maken in welke omgeving dit zich allemaal afspeelde. Geen natuur, maar een avondfoto van ‘De Oversteek’, de nieuwe brug over de Waal:

De Oversteek
22. De Oversteek

Zoals mijn trouwe volgers wel weten, een tak van fotografie die ik ook graag beoefen. Rest mij nog iedereen weer hartelijk te bedanken voor het lezen, kijken en eventueel plaatsen van commentaar. Tot een volgend blog.

Voor wie alle foto’s nogmaals in groot formaat wil zien is hier tot slot de beeldencarrousel: klik op een willekeurige cirkel om deze te starten en blader vervolgens met pijltjestoetsen of muisklikken door alle foto’s van dit blog.