Walvis gemist…

12 november 2015 – Zuidpier, IJmuiden.

Als de eerste najaarsstormen geweest zijn, wordt het tijd om weer eens richting de Zuidpier van IJmuiden af te reizen. Na een paar onstuimige dagen beloofde donderdag de 12e een mooie dag te worden met in de loop van de dag misschien een getemperd zonnetje. Zoals zo vaak echter waren de weergoden ook nu weer niet voornemens zich aan de verwachtingen te houden en scheen de zon volop.

Ik loop mijn vaste route vanaf IJmuiderslag langs de vloedlijn naar de kop van de pier en dan weer terug. Je hoopt dan natuurlijk op een bijzondere waarneming, maar ik reken maar op niks, dan kan het alleen maar meevallen. Een dagje Zuidpier betekent meestal grotendeels vogelfotografie; ik begin dan ook met een ‘gewone’ zilvermeeuw, eentje die net het luchtruim kiest met een scheermes in de snavel.

Zilvermeeuw met prooi
Zilvermeeuw met prooi

Scheermessen zijn hier altijd ruim voorradig, zeker als het gestormd heeft, en zijn een bron van voedsel voor diverse strandvogels. Ze schijnen overigens goed te eten te zijn, als je ze maar lekker klaarmaakt, of beter nog: laat klaarmaken.

Veel leuker dan de grote en vaak agressieve meeuwen zijn de wat kleinere strandvogels, zoals de drieteenstrandloper en de steenloper. De eerste heb ik vandaag niet of nauwelijks gezien, maar steenlopers waren er wel. Ook steenlopers lusten wel een lekker glibberig scheermesje, maar probeer maar eens een nog gevuld exemplaar te vinden. Weer zo’n lege schelp? Weg ermee!

Weg ermee!
Weg ermee!

Een zilvermeeuw heeft meer succes en heeft bovendien een rustig plekje gevonden om ongestoord de schelp leeg te slurpen.

Etenstijd
Etenstijd

Op het strand is verder niets te beleven. Snel de pier op. Maar ook op de pier is niet veel te beleven. Sommige meeuwen zijn echter duidelijk minder schuw dan de meeste andere en bieden de gelegenheid tot het maken van een portretje:

2015-11-12 IMG_9532dev_MeeuwenPortret
Portret

Deze rustende jonge zilvermeeuw maakt een abrupte draaibeweging met zijn kop, waarbij er een spoor van druppeltjes door de lucht vliegt…

Rustende zilvermeeuw
Rustende jonge zilvermeeuw

Na dit hoogtepunt werp ik me weer even op de steenlopers. Ook deze zijn op de betonblokken van de pier soms makkelijker te benaderen dan op het strand.

Steenloper
Steenloper

Weer teruglopend speur ik regelmatig de golven af, zowel binnen als buiten de pier. Met een beetje mazzel zie je een zeehond of misschien zelfs een bruinvis. Je weet maar nooit… maar ik heb geen mazzel vandaag.

Bijna weer terug op het strand is er een samenscholing van steenlopers rondom een klein poeltje tussen de rotsblokken. Er wordt hier druk gebadderd en daar probeer ik ook wat plaatjes van te schieten. Eén van de vele badscènes met een hoop gespetter:

Badende steenloper
Badende steenloper

Wat betreft het gevogelte geloof ik het verder wel. Het valt allemaal weer een beetje tegen vandaag. Op het strand loop ik door de jonge aanwas van helmgras, vlak tegen de duinenrij aan. Hier tussen groeien plantjes die ik niet ken en nog volop in bloei staan. Het blijkt zeeraket te heten en bloeit met lila-roze bloemetjes, waar misschien wel iets van te maken is met de macrolens. Er staat echter wel vrij veel wind, maar ik heb gelukkig ruim 83 kg windkering bij me en dat gooi ik in de strijd om voor wat luwte te zorgen:

Zeeraket
Zeeraket
Zeeraket
Zeeraket

Niet alleen de bloeiende exemplaren, maar ook de jonge plantjes zijn best fotogeniek. Ze doen aan een soort vetplantjes denken… Misschien zijn ze dat ook wel, want als je dit beeld ziet, zou je bijna denken met een woestijnplantje van doen te hebben.

Zeeraket
Zanderige Zeeraket

Een verrassende waarneming aan het einde van deze dag en toch nog wat macrofotografie kunnen doen. Eenmaal thuis wachtte nog verrassender nieuws: terwijl ik op de weg terug was naar huis, is er een bultrug langs de pier gezwommen. Op facebook en nieuwssites zie ik de foto’s voorbij komen. Wel een beetje balen!

Op en rondom de pier was het vandaag dus een tamme boel, maar gelukkig had ik aan het begin van de dag nog een leuk klusje. Mijn allerliefste zus (ik heb er maar één!) wilde namelijk graag een paar foto’s van haar hond Basha en we hadden afgesproken dat een keer te proberen, op het strand. Weer eens iets heel anders: huisdierenfotografie.

Nou is Basha een beetje een ‘moeilijke’ asielhond met een niet bepaald prettig verleden, waardoor ze – zacht uitgedrukt – nogal onvoorspelbaar is. Het was dus even afwachten hoe het zou gaan, maar het viel alles mee. Ze leefde zich heerlijk uit – en ik ook – en dat leverde tientallen actiefoto’s op, waarvan ik deze zelf het meest geslaagd vind:

Basha
Basha

Een zwarte hond en eigenlijk iets te veel zon, maar desondanks staat ze er best keurig op. Ze zou – volgens mijn zus – niet  de zee in durven, maar daar was vandaag weinig van te merken: de actie spettert er vanaf! Heb ik heb toch nog een zeehond gespot vandaag!

Bedankt voor het lezen en kijken.