Mooie Septemberdag AWD

22 september 2016, Amsterdamse WaterleidingDuinen

Wegens ondermeer een vrij langdurige vakantie in Frankrijk (waarvan binnenkort de beelden), was ik alweer 6 weken lang niet in de AWD geweest. Begin augustus had ik me nog bezig gehouden met de jacht op actieve boomkikkertjes. In dit blog komen die niet meer in beeld, maar daarentegen weer heel andere zaken, nog vastgelegd met de ‘oude’ EOS70D…

< TIP: voor een grotere, mooiere én vooral scherpere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken! >

Iets voor zonsopkomst arriveer ik al bij ingang De Zilk en loop snel het open veld in, in afwachting van hopelijk een fraaie zonsopkomst. In deze tijd van het jaar zit dat namelijk ook in mijn wensenpakket. Het geluk is met mij, getuige onderstaande foto:

Zonsopkomst
Zonsopkomst

Een tweede wens is het kieken van reeën (één zou ook al mooi zijn) in het vroege ochtendlicht. De grootse kans om die tegen te komen is in deze uithoek van de AWD, maar helaas laten ze zich vandaag niet zien. Een damhert spitser neemt de honneurs waar:

Spitser in ochtendlicht
Spitser in ochtendlicht

In dit licht is ook een eenvoudig damhert het aankijken waard. Ik ben niks te vroeg met deze foto, want binnen tien minuten is het gedaan met het warme licht. Ik richt vanaf nu mijn blik omlaag en ga opzoek naar bedauwde onderwerpen; dauw is er wel, maar overdreven is het niet. Geschikte onderwerpen zie ik ook niet zo gauw, maar als ik deze heermoes zie staan, realiseer ik me dat het niet lang meer duurt of de kerstboom staat weer danig in de weg.

Bedauwde Heremoes
Bedauwde Heermoes

Ik kom ogen tekort: niet alleen dauwdruppels moet ik in de gaten houden, ook de hoge varens. Daar wil nog wel eens een ree tussen staan, maar ook hier is het damhert een goede tweede: een man met al aardig ontwikkeld gewei.

2016-09-22-08-38-36-img_4966_1_1080p
Damhert tussen de varens

Als ik bij De Zilk de AWD in trek, dan is de Van Limburg-Stierumvallei bijna altijd vast onderdeel van mijn wandeling. Ook vandaag wil ik daarheen. Het is een bijzonder fraai deel van het duingebied en het is er – vanwege zijn ligging – altijd heerlijk rustig. Voordat ik er ben heb ik eerst nog een ontmoeting met dit vogeltje. Ik ben nog niet toegetreden tot de orde der ornithologen, maar volgens mij is dit een juveniele Gekraagde Roodstaart:

Gekraagde Roodstaart (juv)
Gekraagde Roodstaart (juv)

Eenmaal in de VLS-vallei ga ik direct op zoek naar Parnassia, want dat hoort nu in bloei te staan. Na even zoeken zie ik er één en wat verderop nog één, maar als ik gaandeweg in het wat nattere deel van de vallei beland zie ik er steeds meer. Keus genoeg, maar kies de juiste maar eens en wat doe je daar dan mee. Vaak staan ze te diep tussen het hoge gras, dus dat maakt de keus al een stuk makkelijker. Met zijn tweeën vaak leuker dan alleen:

Paartje Parnassia
Paartje Parnassia

Een beetje overbelichten geeft de mogelijkheid er achteraf – m.b.v. de NIK Collection – een High Key plaatje van te maken:

High Key Parnassia
High Key Parnassia

Een paartje is leuk, maar met zijn drieën kan het ook gezellig zijn: het Parnassia Trio vanuit drone-standpunt met weer een heel andere sfeer dan de vorige plaat:

Het Parnassia Trio
Het Parnassia Trio

Na afloop van deze Parassia sessie klim ik een hoog duin over en kom in het droge gedeelte van de LVS-vallei terecht. Een totaal ander landschap met heel veel zand en verspreid staand helmgras. Het is erg leeg en lijkt vrij levenloos, maar als je goed kijkt, gebeurt er tussen de helmpollen toch van alles. Niet dat er veel uitgaat van deze paddestoel, maar toch gaat de eer van de eerste van het jaar ook in 2016 weer naar de – waarschijnlijk – Duinfranjehoed:

Duinfranjehoed
Duinfranjehoed

Op de stengels van het helmgras wemelt het plaatselijk van de Groene Rietcicades

Groene Rietcicade
Groene Rietcicade (vrouwtje)

Er zijn ook blauwe Groene Rietcicades, maar dat zijn dan de mannetjes:

Blauwe Groene Rietcicade (mannetje)
Blauwe Groene Rietcicade (mannetje)

Soms wordt er nieuwgierig op me neergekeken, hoogstwaarschijnlijk door een vrouwtje…

Nieuwsgierige rietcicade
Nieuwsgierige rietcicade

Verder kom ik in de VLS-vallei vandaag niets meer tegen dat ik de moeite vind om te fotograferen. Ook op de lange weg terug is het erg rustig. Alleen deze Boompieper trekt mijn aandacht. Hij (of zij) zit mooi vrij op een paaltje, maar eigenlijk iets te ver weg, maar toch levert al een aardig plaatje op.

Boompieper

Hij (of zij) is niet van plan om zich door mij te laten verjagen en ik kan dan ook langzaam maar zeker een heel eind dichterbij komen. Doordat ik een wat lager standpunt inneem, verandert de achtergrond van bruin-geel naar groen-blauw:

Boompieper
Boompieper

Aangekomen bij het Oosterkanaal heb ik mijn hoop gevestigd op insecten, met name vlinders. Een beetje tegen beter weten in, want sinds de watermunt opgevreten wordt door de damherten is dat een stuk minder geworden. Ik zie wel vlinders, maar vrijwel alleen maar Kleine Vuurvlinders. Na vele mislukte pogingen lukt het eindelijk om er eentje redelijk te platen:

Kleine Vuurvlinder
Kleine Vuurvlinder

Ze zijn erg schrikkerig en vliegen bij het minste of geringste weg. Als ze wél even willen blijven zitten, dan zit er weer teveel storend gras of andere flora in de weg. Bij bovenstaande foto valt het nog mee.

Niet alleen Vuurvlinders, ook de Groene Rietcicades zijn hier weer aanwezig. Ik denk dat ik ze niet kan weerstaan omdat ze zo klein zijn en dus ga ik weer aan de slag met deze amper 1 cm grote blauwe en groene beestjes <klik op een cirkel voor een grotere weergave>:

Dan toch nog een andere vlindersoort, eentje die ik dit jaar nog niet was tegengekomen. De Kleine Parelmoervlinder (denk ik tenminste):

Kleine Parelmoervlinder
Kleine Parelmoervlinder

Niet alle insecten zijn even mooi of anders is het wel hun naam die minder fraai is. Dat laatste geldt zeker voor de Strontvlieg, wat je van hun uiterlijk vind is een kwestie van smaak. Ik kan ze niet echt heel erg lelijk vinden…

Strontvlieg
Strontvlieg

Terwijl ik langs het kanaal zo met de insectenwereld bezig ben, struikel ik bijna over de bruine kikkertjes. Ook zij zijn erg beweeglijk of zitten tussen het hoge gras. Gelukkig niet allemaal:

Kikker
Kikker

Met dit gebochelde exemplaar dat even gewillig voor me poseerde sluit ik dit blogje af. Het was een dag die – na een prachtig begin  – op de belangrijke momenten voor mooi licht zorgde. Ook onderwerpen waren er voldoende aanwezig en zorgden voor een afwisselend geheel. Als dit blog de wereld in gaat, is het paddestoelenseizoen eindelijk goed op gang gekomen. Op fotografiegebied toch wel één van de leukste tijden van het jaar. Hopelijk kan ik binnenkort daarvan mooie resultaten laten zien. Voor nu weer bedankt voor het lezen en kijken.