Grutto, grutto

Even een relatief kort blogje tussendoor, geheel en al gewijd aan onze Nationale vogel: de Grutto. Deze mooie vogelsoort vliegt elk jaar in februari/maart van West-Afrika naar Nederland om te komen broeden. In andere Europese landen zie je hem nauwelijks. Aanvankelijk leefden ze hier in moerassen en hoogveengebieden, maar met het verdwijnen daarvan hebben ze zich noodgedwongen aangepast en broeden nu vooral in vochtige weilanden en uiterwaarden. Ook hier heeft de Grutto het niet makkelijk als gevolg van de intensieve landbouw (o.a te vroeg maaien) en elk jaar zie je er minder (bron: Wikipedia). Toch is het dit jaar weer gelukt ze twee keer vast te leggen, de eerste keer zelfs heel dicht bij huis…

< TIP: voor een grotere, mooiere én vooral scherpere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken! >

08 april 2016: Vosse- en Weerlanerpolder, Hillegom.

Na een ochtendje stoeien met de plantaardige natuur van Bloemendaal, maak ik ’s middags een verkenningsrondje door de Vosse- en Weerlanerpolders bij Hillegom. Tot eind 2014 was dit een voor publiek afgeschermd weidevogelgebied, maar tegenwoordig is het toegankelijk en zijn er zelfs fiets- en wandelpaden aangelegd. Maar zoals het zo vaak gaat:

“veel baasjes laten hun hond(en) niet aangelijnd uit en laten ze poepen in de berm. Er zijn fietsers die over het wandelpad rijden en scooterrijders scheuren over het fietspad. Ruiters galopperen met hun paarden, door de weiden en over het wandel- en fietspad, omdat de aanwijzingsborden voor de ruiters ontbreken. Hun paarden laten hopen paardenstront achter op de paden en ook het eerste zwerfvuil is aangetroffen in de bermen en in de sloten…” (bron: dichtbij.nl).

Hoewel een gedeelte van de polder in het broedseizoen afgesloten blijft (ook dit wordt schijnbaar genegeerd en toezicht is er niet), is dit vermoedelijk niet bevorderlijk voor de Grutto-stand (het ringen van – liefst jonge – vogels werkt uiteraard dan weer niet verstorend…. maar dit terzijde). Aan de andere kant biedt dit mij misschien wel een gelegenheid dicht bij huis wat mooie plaatjes te maken. Keurig over het fietspad rijdend zie ik al gauw één Grutto staan in een weitje op redelijke afstand. Ik fiets een stukje door, leg mijn aluminium ros (niks is meer wat het geweest is!) neer en ga langs de slootkant zitten wachten. Langzaam en zo rustig mogelijk schuifel ik steeds een stukje in zijn richting, ondertussen steeds betere plaatjes schietend:

Grutto 1
Grutto 1

Maar ook de Grutto beweegt en komt mij af en toe zelfs tegemoet. Hoe aardig! Onderwijl passeren andere recreanten, maar daar trekt hij zich niets van aan. Ik leg de camera op de grond en volg hem via Live View:

Grutto 2
Grutto 2

In de verte roept een andere Grutto en daar begint hij op te reageren, eerst met het beantwoorden van de roep:

"Grutto, grutto, grutto...
“Grutto, grutto, grutto…” 3

Dan begint hij zijn vleugels uit te slaan en even ben ik bang dat-ie weg zal vliegen, maar dat gebeurt – nog – niet…

Grutto 4
Grutto 4

<klik op een miniatuur voor een grotere weergave>

Hij blijft rustig al foeragerend heen en weer lopen en af en toe herhaalt bovenstaand tafereel zich. Nadat ik hier zo’n half uur van heb kunnen genieten, gaat-ie er tenslotte toch vandoor en kan ik verder gaan met het verkennen van dit voor mij nieuwe gebiedje. Het levert verder niets op. Ver weg in het afgesloten deel zie ik nog wel wat gevogelte, maar ik houd mij natuurlijk wél keurig aan de regels…

 

26 mei 2016: Hempolder, Akersloot.

Ruim anderhalve maand later ga ik op herhaling naar de Hempolder in de hoop bij mooi avondlicht een paar mooie vogel- en/of hazenplaatjes te kunnen maken. Het licht is inderdaad niet verkeerd, maar de timing wel: er is een excursie met de boswachter gaande als ik arriveer en de meute beweegt zich ook nog eens in mijn richting. Voordat ze echter te dichtbij zijn kan ik snel wat plaatjes maken van een Grutto die op het pad voor mij uit loopt.

Grutto 9
Grutto 8

Dit eerste plaatje maak ik snel vanuit hurkstand, maar als hij niet van plan is om er meteen vandoor te gaan, is het vast mooier om een lager standpunt te kiezen. Camera op de grond en met Live View geeft een duidelijk fraaier beeld, om niet te zeggen, misschien wel het mooiste beeld van de avond.

Grutto 9
Grutto 9

Ik kan hem nog een tijdje volgen, maar de excursie komt rap naderbij en ik ben bang dat-ie op de wieken zal gaan.

Grutto wankelt
Grutto 10 wankelt

Hij wankelt even en besluit speciaal voor mij een veel leukere compositie samen te stellen met links een bloeiende berm en met een hekje als achtergrond:

Grutto 11
Grutto 11

Erg fijn dat-ie zo meewerkt, vooral als-ie ook nog even zijn pootje optrekt:

Grutto12
Grutto 12

Al met al misschien wel de mooiste plaatjes van deze serie, nog net iets mooier dan #9… Vanuit iets andere positie leverde het ietsje minder mooie, maar toch ook geen beroerde plaatjes op:

Niet alleen de Grutto werkte mee, ook de boswachter met zijn gezelschap. Ze zagen mij fotograferen en hielden even halt achter een ander hek tot ik klaar was. Ik sluit even aan bij de club en daardoor kan ik twee grutto-pulletjes in een greppel zien lopen. Het levert echter geen toonbare plaat op. Dan loop ik snel verder naar de vogelkijkhut en ben er alweer uitgekeken als de excursie binnenkomt: er is niets te beleven. Het water in de poel staat veel te hoog.

Ik drentel wat heen en weer over de enige weg in de Hempolder totdat de excursie afgelopen is en ik het rijk alleen heb. Het is dan wachten op een mooie zonsondergang, maar die komt niet. Ook andere vogels laten zich niet zien. Ik moet het doen met enkel wat Grutto’s. Niet heel erg, maar mooiere plaatjes komen er niet van.

Grutto 15
Grutto 15

Zo’n Grutto tussen het hoge gras is ook niet onaardig, maar haalt het toch niet bij de voorgaande. En heb ik dan geen Grutto’s op een paaltje gezien? Jawel, maar voor het goede iets te ver weg. Hieronder staan er drie, steeds op hetzelfde hek, maar op een ander tijdstip. Je ziet het licht duidelijk veranderen, maar echt super wordt het niet:

<klik op een miniatuur voor een grotere weergave>

Als het licht bijna uitgaat, wordt het tijd om weer naar huis te gaan. Een beetje met gemengde gevoelens door het kleine vogelaanbod, maar toch met een paar super mooie Grutto-plaatjes op zak. Tegen de tijd dat dit blog het daglicht ziet beginnen de Grutto’s zich alweer op te maken voor de lange reis terug naar Afrika en wordt het afwachten hoeveel er volgend jaar weer hier terug zullen komen. Hoe dan ook: ik kan er helaas weinig aan veranderen. Bedankt voor het lezen, kijken en eventueel reageren.