Baardmans en Co

Na in de afgelopen jaren eindeloze rietkragen en – velden te hebben afgestruind, is het me dit jaar eindelijk gelukt: Baardmannetjes fotograferen. Twee keer had ik zelfs een hele dag vergeefs in de Rietputten bij Vlaardingen rondgelopen. De laatste jaren zocht ik ze dichter bij huis, helaas ook steeds vergeefs. Tot afgelopen winter. In een poldergebiedje ergens in het midden van Noord-Holland, waar je overigens ook mooi kan wandelen. Zo gezegd zo gedaan.

Voor een kwalitatief betere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken!

Ook daar was ik al eens eerder geweest, maar medio januari van dit jaar was het dan eindelijk raak. De eerste keer dat we ze daar zagen, lieten ze zich langdurig zien, maar helaas voor het goede iets te ver weg. Bovendien in hinderlijk tegenlicht, maar toch.
Mag ik u even voorstellen: mijn eerste heer Baardmans…

Baardman
01 Baardman (man)

… en gelijk ook maar mevrouw Baardmans. Eigenlijk dus een Baardmannetjevrouwtje, maar dat klinkt zo gek, bijna genderneutraal…

Baardman
02 Baardman (vrouw)

Het was een flinke groep, we schatten een stuk of 10-12. Aan de ene kant prettig, want dan heb je een beetje keus; aan de andere kant lastig, want je kiest vaak verkeerd. Ik tenminste wel.

Ze gedroegen zich typisch des Baardmans in de winter. Omhoog klimmend in de rietpluimen om zich daar tegoed te doen aan de zaden. Soms kwam de hele groep in beweging om een stukje verderop opnieuw te beginnen.

Baardman
05 Baardman

Zoals gezegd zaten ze tamelijk ver weg. Bovendien stond er aardig wat wind en de pluimen – al of niet met Baardman – zwiepten flink heen en weer, hetgeen het scherpstellen er niet makkelijker op maakte. Ik kwam dan ook thuis met heel veel kandidaten voor de prullenbak.

Toch hield ik nog genoeg foto’s over waar ik redelijk tevreden over was. Vooraf had ik er voor getekend. Aan de andere kant smaakte dit naar meer en moest het natuurlijk beter kunnen.

Baardman
08 Baardman

Een week later deed ineens Koning Winter zijn intrede in Nederland en verraste ons met een witte wereld. Dat nodigde uit tot het maken van winterwandelingen, te beginnen met in de AWD (blog volgt weldra…).
Maar ook in de buurt van Graft-De Rijp, in De Schermer, hadden we een rondwandeling gevonden, die ons wel mooi leek om onder deze omstandigheden te doen. En daar zagen we Co, genoemd in de titel van dit blog. Nou zou het leuker zijn geweest als Co van achteren Nijn had geheten, maar vandaag moesten we het doen met zijn neef Haas.

Sneeuwhaas
09 Sneeuwhaas

Onderweg werden we nog overvallen door een sneeuwbui, maar tegen de tijd dat we weer huiswaarts zouden gaan, begon het steeds meer op te klaren. We besloten nog een keer een poging te wagen op de Baardman-stek. Het lag tenslotte bijna op de route en zo tegen de avond zou het licht er vast beter zijn…

We zagen in de verte al iemand met een telelens staan, ongeveer op de plek waar we ze de vorige keer ook hadden gespot. We hadden weer geluk: ze waren er weer en bovendien een flink stuk dichterbij.

Baardman
11 Baardman

Dichtbij genoeg om sommige foto’s verantwoord te kunnen uitsnijden.

Baardman
13 Baardman

Het waaide vandaag amper en het licht was inderdaad een stuk beter dan vorige week. Nog een uurtje later en het zou perfect geweest zijn, maar helaas zat dat er niet in.

Na een kwartiertje doken ze ineens naar beneden en lieten zich niet meer zien. Wél horen.
Na een half uurtje gaven we het op. Kennelijk waren ze volgevreten aan het uitbuiken. Gelukkig hebben we de foto’s nog…

Baardman
15 Baardman
Baardman
17 Baardman
Baardman
18 Baardman
Baardman
19 Baardman

Hoewel ik over deze foto’s natuurlijk niet mag klagen, bleef het toch kriebelen. Ik wist ze nu te vinden en een mooie foto van een vrouwtje had ik de tweede keer niet kunnen maken. Bovendien kan het altijd nog beter…
Half februari leek het ineens wel voorjaar en voordat het te laat was, deed ik nog een derde poging. Zonder succes, maar je kan ook niet alles hebben.

Gelukkig liepen er hier – naast veel schapen – ook een paar Schotse Hooglanders rond. Achter een hek, dus dan durf ik wel een poging te wagen een close-up te maken.

Schotse Hooglander
20 Schotse Hooglander

En dat is dan Co nummer twee en dit is zijn neus.

Schotse Hooglander
21 Schotse Hooglander

En de Baardmannetjes? Die zitten er nog steeds, dus misschien ga ik binnenkort nog eens een poging wagen. En anders volgend jaar weer, want er is nu ook heel veel anders te zien…
Dit was het. Een ieder weer hartelijk dank voor het lezen en kijken. Tot een volgend blog.

Voor wie alle foto’s in betere kwaliteit wil zien, is hier tot slot de beeldencarrousel.