Bibberen in een Boshut

26 april 2016, Haaksbergerveen.

26 April stond al maanden in de agenda als zijnde de jaarlijkse fotohuttendag met René, zo langzamerhand een echte traditie. Deze keer zouden we afreizen naar het verre Twente, naar natuurhut 5 van Han Bouwmeester (HBN5). Alle Bouwmeesterhutten liggen in Overijssel en zijn erg populair: tijdig reserveren is een noodzaak. Het risico op slecht weer is dan natuurlijk wel aanwezig, maar gelukkig regent het in Nederland bijna nooit: 90% van de tijd is het droog! De vooruitzichten voor vandaag waren echter al dagen niet best met grote kans op somber, regenachtig en koud weer. Dat kan je treffen eind april.

Maar elk nadeel heb ze voordeel en aangezien het ons vrij zinloos leek om daar al bij zonsopkomst te gaan zitten blauwbekken, mocht de wekker iets later aflopen. Toch nog wel op een – voor mij – onmenselijke tijd, want we wilden natuurlijk wél voor de files uit afreizen. Om 6 uur spraken we af bij carpoolplaats Baarn (ideaal!) en wonder boven wonder leken de weersomstandigheden mee te vallen. Het was droog en half bewolkt en dat zou in ieder geval gedurende de ochtend zo blijven! De autothermometer kwam echter niet hoger dan een graad of twee en dat werd niet beter, hoe oostelijker we kwamen.

Tegen half acht hadden we de hut gevonden en installeerden we ons in de comfortabel ingerichte, goed gecamoufleerde, omgekeerde container, die half in de grond was ingegraven. Van achter spiegelglas hadden we dit uitzicht. Het water in de vijver was nog net niet bevroren…

Uitzicht HBN5
Uitzicht HBN5

< TIP: voor een grotere, mooiere én vooral scherpere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken! >

Onze verwachtingen waren hoog gespannen, maar kwamen helaas niet helemaal uit. Vrijwel geen bijzondere soorten (Groene of Zwarte Specht, Kuifmees…) en al helemaal geen roofvogels. Het leek goed te beginnen, want al meteen verscheen er een Glanskopje bij de hut, een soort die je toch ook niet zoveel ziet.

Glanskopje
Glanskopje

Gedurende de rest van de dag kwamen ze geregeld langs. Leuke vogeltjes, maar hypernerveus en niet makkelijk te kieken. Als ze wat verder weg zaten, leverde dat nog de mooiste plaatjes op.

<klik op een cirkel voor een grotere weergave>

De hut lag diep in het bos verscholen en hoewel de ruimte er omheen vrij open was én ook de zon af en toe scheen, ware de lichtomstandigheden toch moeilijk: soms best mooi licht, maar toch moest de ISO vaak omhoog naar 1000 of meer, zeker bij dit soort rappe vogeltjes en dat is niet echt bevorderlijk voor de kwaliteit van de foto’s.

Ook een veelvuldig terugkerend vogeltje was de Roodborst, vermoedelijk steeds dezelfde, maar dat maakt eigenlijk niet uit. Het is en blijft een leuke soort om te kieken, vooral als ze op een mooi plekje gaan staan:

Roodborst
Roodborst

Soms tikte dit Roodborstje letterlijk zachtjes tegen het raam van spiegelglas; hij kwam dan zo dichtbij dat scherpstellen niet meer ging. In tegenstelling tot de Glanskop is de Roodborst een soort die graag poseert voor de camera. Het leverde dan ook de meeste foto’s op vandaag, zie onderstaande miniserie:

<klik op een miniatuur om ze groot te bekijken>

Twee andere soorten, waarvoor je niet helemaal naar Twente hoeft te reizen,  zijn de Vink en de Koolmees:

Vrouw Vink
Vrouw Vink

Jammer dat er vogelvoer op de snavel van mijnheer Vink zit, maar als je niet dagelijks voert, zie je ook in een boshut niet veel vogels… De Koolmees dan:

Koolmees
Koolmees

Af en toe zong hij wel een mooi liedje voor ons, maar echt warm kregen we het er niet van…

Koolmees
Koolmees

Nog net geen primeurtje – ik had ze vorig jaar in de Pyreneeën al eens gezien – was een Bonte Vliegenvanger die even kwam buurten. Hoewel… buurten…hij bleef erg ver weg zitten, dus geen topfoto:

Bonte Vliegenvanger
Bonte Vliegenvanger

De rest van de dag moesten we het doen met de gewone huis-tuin-en-keukenvogeltjes, afgewisseld door een drietal soorten die buiten zo’n vogelhut toch wat moeilijker te fotograferen zijn. De Boomklever bijvoorbeeld, in typerende houding:

Ook kregen we één keer kort bezoek van een Twentse Gaai. Net lang genoeg om drie plaatjes te schieten, waarvan hier de twee leukste:

De Groene Specht hoorde we de hele dag lachen en een Zwarte Specht bleek (tijden een plaspauze van René) zich al die tijd achter de hut te hebben opgehouden. De Grote Bonte Specht daarentegen kwam wel geregeld langs en leverde toch weer een paar aardige platen op:

Grote Bonte Specht
Grote Bonte Specht

Tussen al het vogelgeweld banjerde er af een toe een Veldmuisje door het tafereeltje heen, meestal onder een boomstammetje en anders razendsnel wel wegschietend. Bijna niet te vast te leggen. Eén keertje lukte het redelijk:

Muisje
Muisje

Dit is dan tevens het laatste plaatje van deze ijzingwekkende dag. Om een uurtje of half drie was het echt gedaan met het mooie weer en vielen de eerste regendruppels. Onze voeten waren gevoelloos van de kou, maar toch mochten we niet klagen. De soorten vielen wat tegen, maar het weer had heel veel slechter gekund. In de regen sloten we aan in de dagelijkse files op de A1… Volgend jaar maar weer eens een ander hut proberen.

Voor net weer iets andere, maar minsten zo mooie plaatjes én een prachtig verslag zie de blog van René. Bedankt voor het lezen en kijken en wie weet tot een volgende keer.