Weekje Beekbergen 2: Groot Wild en Klein Snoezig

Mei 2016, Beekbergen.

Nadat de vogels uitgebreid aan bod zijn gekomen in mijn eerste blogje over onze jaarlijkse Beekbergenweek, is het nu de beurt aan wat grotere onderwerpen. Als je een weekje op de Veluwe verblijft, hoop je natuurlijk wat grof wild tegen te komen. Meestal valt dat erg tegen, maar deze keer mochten we niet klagen. Verschillende keren zagen we reeën en wilde zwijnen, zelfs dichtbij huis. Wat verder weg – voor het eerst! – ook edelherten.

Maar kijken en kieken zijn twee verschillende dingen en echt mooie plaatjes leverde het allemaal niet op. Omdat de beleving ook erg belangrijk is, misschien zelfs wel belangrijker, laat ik hier toch maar wat plaatjes zien met het bijgaande advies nu eens niet op de foto te klikken, want deze keer wordt het daar niet beter van… Geen al te best begin van dit blog, maar het eind maakt veel goed, dus blijf kijken!

Deze week ging ik geregeld een wandeling maken op de Reeënberg en dan bedoel ik niet het park waar ‘ons’ huisje staat, maar het natuurgebied aan de andere kant van de Beekbergerweg. Vooral op zoek naar adders (want die zag ik daar vorig jaar), maar deze keer vond ik die hier niet. Op één van de eerste avonden zag ik wel een viertal reeën, de eerste op een open perceel in prachtig avondlicht.

Ree in avondzon
Ree in de avondzon

Wat jammer dat ze zo ver weg stond, want anders was dit een super plaatje geweest. Ze begaf zich naar een gedeelte van het veldje dat in de schaduw lag en dat maakte de volgende plaatjes gelijk een stuk minder sfeervol. Ze bleek niet alleen te zijn.

Twee reeën op de Reeënberg
Twee reeën op de Reeënberg

Nog wat foto’s van dit duo:

Weer op de terugweg naar ons gezellige stulpje kom ik in de schemer plotseling oog in oog te staan met een reebok, eentje met slechts een half gewei-in-wording, zo lijkt het tenminste op de foto.

Reebok
Reebok

Deze keer wel redelijk dichtbij. Hij vindt dat niet zo leuk en besluit op de vlucht te gaan naar de andere kant van het pad, de dekking in. Het is al aardig duister en met een ISO van 800 (van de schrik geen tijd om dat nog bij te regelen) maak ik een serie plaatjes van dit gebeuren, hetgeen met sluitertijden van 1/100 of lager natuurlijk niet goed gaat.

Aan de andere kant is een beetje beweging in zo’n foto natuurlijk ook wel leuk, maar dan had ik beter moeten meetrekken (‘pannen’). Dat is nog een vak apart zou later deze week – tijdens de Giro tijdrit – duidelijk worden… Overigens kwam na deze bok ook nog een geit uit het struikgewas en volgde zijn voorbeeld.

Tijdens een ochtendwandeling in hetzelfde gebied zagen we nogmaals een paar reeën. Een geit…

Ree in ochtendzon
Reegeit in ochtendzon

…en een bok:

Reebok
Reebok

Nu wel meer licht, zelfs (teveel) zon, maar de afstand was weer erg groot. Maar ja, je bent al blij als je dit tegenkomt, toch? Dat geldt nog meer als het om een wild zwijn gaat en ook díe zagen we weer, ongeveer op dezelfde plek als vorig jaar. Meewerken deed-ie niet:

Verstoppertje
Verstoppertje

Nog veel leuker is het als je ’s avonds een paar ‘pyamaatjes’ op je pad treft. Het was al bijna donker en dan ook nog in een donker bos: ISO2500 – 1/20s, vandaar….

Wilde zwijnenbiggetjes
Wilde zwijnebiggetjes

Tot zover de Reeënberg. Tijdens een andere wandeling in het Deelerwoud zagen we voor het eerst van ons – inmiddels toch al behoorlijk lange  – leventje edelherten. Eerst één hinde die ons rustig stond te observeren. Nog grotendeels in wintervacht, dus niet op haar voordeligst.

Edelhert hinde
Edelhert hinde
Hinde
Hinde

Toen ze er toch maar besloot er vandoor te gaan, bleek ze plots in gezelschap te zijn van een vriendinnetje…

Twee hindes
Twee hindes

De afstand was deze keer niet eens zo groot. Ik maak wel eens scherpere plaatjes van een klein vogeltje op deze afstand. Het lijkt wel of mijn camera moeite heeft met autofocussen op min of meer egale (bruine) oppervlakken. Dat zou principieel zomaar kunnen natuurlijk, zeker in combinatie met een niet al te lichtsterk objectief. Aan ISO en sluitertijd kan het hier niet gelegen hebben. Manueel focussen zou dan het alternatief moeten zijn, maar daar moet je dan wel tijd voor krijgen…

… die tijd krijg je wel bij Schotse Hooglanders. Ook aanwezig in het Deelerwoud, maar wel een beetje surrogaat ‘wild’: ze staan meestal roerloos stil en je kan ze makkelijk benaderen.

Schotse Hooglander
Schotse Hooglander
Schotse Hooglander
Schotse Hooglander

 

Tot zover het groot wild, nu het betere gedeelte van dit blog. De titel belooft al min of meer dat hier ook een plaatsje is ingeruimd voor iets klein en snoezigs. Zoals de oplettende lezer van deel 1 van deze trilogie al had kunnen vermoeden, gaat het hier om een eekhoorntje.

Na een dag of twee lokken met wat pinda’s verscheen die op de voederplek. Voor de variatie weer eens was anders en erg vermakelijk om te zien.

Eekhoorn
Eekhoorn 1

Als-ie een pinda gevonden had, knabbelde hij hem soms razendsnel helemaal op.

Eekhoorn
Eekhoorn 2

Andere keren rende hij/zij er mee weg en begroef zijn buit op verschillende plaatsen in de mossige bodem van de tuin of elders.

Eekhoorn
Eekhoorn 3

Als er even geen pinda’s voor het oprapen lagen, probeerde hij de verstopte exemplaren weer terug te vinden. Dat lukte vast niet altijd, gezien de jonge eikeboompjes die her en der uit het mos omhoog schieten. Hij verscheen steeds vaker, meerder keren per dag en we moesten al gauw pinda’s bijkopen.

Verder wil ik het qua tekst hierbij maar laten. In onderstaande galerij staat een selectie van de mooiste plaatjes die onze kleine snoezigheid opleverde. Deze keer luidt het advies wél: < klik op een miniatuur voor een grotere en mooiere weergave> De plaatje maken het eerste deel van dit blog meer dan goed, al zeg ik het zelf.

Dit was dan deel 2 van de Beekbergen trilogie. In het laatste deel komt de wereld van het kleine aan de beurt. Bedankt voor het lezen en kijken en wie weet tot ziens bij deel 3.

Eekhoorn
Eekhoorn 22