Zuidpier IJmuiden

Om te beginnen een dienstmededeling: tijdens de publicatie van mijn vorige blog (Maartse Macro’s -2) is er iets niet helemaal goed gegaan, waardoor sommige e-mailvolgers een ‘dode link’ te zien kregen. Degene die zich aangesproken voelt, kan hier klikken om genoemd blog alsnog te bewonderen.

En dan nu ter zake:
Op 19 maart bracht ik weer eens een bezoekje aan de Zuidpier te IJmuiden, een ongeveer halfjaarlijks gebeuren. Meestal aan het begin en aan het eind van de winter. Er zijn dan weinig mensen op het strand, het parkeren is gratis en er is kans om – naast de gebruikelijke standvogels – een bijzondere waarneming te doen, vooral als het net gestormd heeft.

Voor een grotere en beduidend betere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken!

Hoewel vogels vaak de hoofdmoot vormen, heb ik uiteraard ook oog voor andere dingen. Ik parkeer meestal bij IJmuiderslag en wandel dan óf via het strand óf via het Kennemermeer (en omgeving) richting de pier. Het laatste was dit keer het geval.

Er bleken hier honderden knalgele bloemen van het Klein Hoefblad te staan. Een plantje dat ik hier – misschien onterecht – niet verwachtte. Je vindt deze soort meestal op zandige oevers van rivieren, langs bermen, akkerranden en dergelijke. In de duinen komt het alleen voor in infiltratiegebieden, dus daar waar redelijk voedselrijk water wordt ingelaten. Aan de andere kant is Klein Hoefblad voor bestuiving vooral afhankelijk van de wind (bron: Flora van Nederland). Hoe dan ook: het zag er hier geel van en hoewel het niet een plantje is waarvoor ik normaal gesproken meteen door de knieën ga, deed ik dat nu wél een paar keer. De eerste keer dat ik dat deed, werd me gelijk duidelijk dat ik me hier op een druk bezochte hondenuitlaatplaats bevond. Het liep gelukkig net goed af, als u begrijpt wat ik bedoel.

Pas toen de omringende vegetatie nog slechts uit Helmgras bestond ( bijna op het strand) werd het echt leuk. Het leverde een beetje vergelijkbaar beelden op als die van de paddestoelen van de zeereep, maar dan anders.

Klein Hoefblad
01 Klein Hoefblad

Een plaatje waar ikzelf wel tevreden over ben. Mocht het met de strandvogels niets worden, dan heb ik in ieder geval alvast iets om mee thuis te komen. Dat was maar goed ook, want het laatste stuk over het strand tot aan de pier leek uitgestorven. Niet alleen geen mensen en honden (hetgeen op zich wel prettig is), ook geen vogel te bekennen, op een enkele eenzame Grote Zilvermeeuw na.

Scheermessen liggen er echter altijd wel. Maar weer eens wat geprobeerd. Je moet toch wat…

Scheermes
04 Scheermes

Op het laatste stukje strand voor de pier struikelde ik plots bijna over een Scheermes (ook wel Mesheft of Zwaardschede Schelp genoemd) die bijkans recht overeind in het zand stond. Er bleek ook leven in te zitten, want nadat ik hem raakte met mijn schoen, trok hij zich snel terug in de zandbodem. Er stond er niet eentje, maar tientallen en allemaal – in ieder geval de paar waarbij ik het testte – vertoonden ze hetzelfde gedrag.

Scheermes
05 Scheermes

Ze kunnen zich razendsnel ingraven, maar meestal gebeurt dat onder water. Ik had dus mazzel, want dat fotografeert zo lastig. Ik had er achteraf misschien ook een filmpje van moeten maken…

Scheermes
06 Scheermes

Net als op het strand was er ook op de pier maar weinig te beleven. Een enkel Drieteenstrandlopertje, een Steenloper en wat meeuwen, maar niets fotogenieks. Dan ga je maar bootjes fotograferen. Ik had de mazzel dat net de Esperanza van Greenpeace binnen liep, kort daarna gevolgd door de Arctic Sunrise. Er zal wel werkoverleg geweest zijn in Amsterdam.

Op de terugweg van de pier had ik op vogelgebied iets meer resultaat. Allereerst een zwerm van ruim honderd voorbijvliegende Drieteenstrandlopers. Weer eens iets anders.

Drieteenstrandlopers
09 Drieteenstrandlopers

Verder zag ik voor het eerst van mijn leven een Paarse Strandloper, een primeurtje dus. Hij/zij werkte ook nog eens goed mee en ging rustig staan poetsen.

Paarse Strandloper
10 Paarse Strandloper

Waarom ze Paarse Strandloper heten weet ik niet, want er is weinig paars aan en aan lopen over het strand hebben ze een broertje dood. Maar daarom niet getreurd.

Paarse Strandloper
12 Paarse Strandloper

Ook een paar Steenlopers wilde wel even poseren. Voor het betere licht jammer genoeg aan de verkeerde kant van de pier, maar je kan nou eenmaal niet alles hebben.

Steenloper
14 Steenloper
Steenloper
15 Steenloper

Helemaal aan het begin van de ‘nieuwe’ Zuidpier stond een Aalscholver in broedkleed mooi te wezen. Helaas had hij me wel gezien en mocht ik nog slechts een (te) weinig aantal meters dichterbij komen.

Aalscholver
16 Aalscholver

Turend door mijn tele-objectief had ik op het kleine strandje – tegen het begin van de ‘oude’ zuidpier aan – een zeehond zien liggen. Er liep echter iemand anders met een camera omheen (te dichtbij naar mijn smaak) en het was bovendien minstens een kwartier omlopen, dus de kans dat-ie er nog zou liggen als ik daar was aangekomen, schatte ik niet zo groot in.
Dan word je onderweg ook nog eens opgehouden door een Witte Kwikstaart.

Witte Kwikstaart
17 Witte Kwikstaart

Maar ik had alweer geluk: de zeehond lag er nog en de andere fotograaf was vertrokken; het was een Gewone Zeehond en ook nog eens gehandicapt, dat dan weer wel.

Gewone Zeehond
18 Gewone Zeehond

Het arme beestje bleek een oog te missen en leek ook niet te bruisen van energie. Hij was daardoor wel makkelijk te benaderen…

Gewone Zeehond
19 Gewone Zeehond

… maar van een loslopende, blaffende herdershond (ik snap sommige mensen echt niet…) moest-ie toch niets hebben en hij verdween snel in zee. Einde fotosessie.

Gewone Zeehond
20 Gewone Zeehond

Ik begreep later dat de betreffende zeehond door een zeehondenhulptroepenclub al een paar dagen werd gevolgd…

Terwijl ik nog een poosje tevergeefs stond te wachten in de hoop dat-ie nog terug zou keren, dook er ineens een Aalscholver op die zojuist zijn middagmaaltje had gevangen. Een flinke platvis, een beetje té flink op het eerste gezicht. Dat had ik echter verkeerd gezien: hij had er weinig moeite mee.

Omdat het steeds zonniger werd (de weersvoorspellingen waren weer eens niet uitgekomen) besloot ik het voor vandaag hier voor gezien te houden.

Teruglopend naar de auto bedacht ik dat het misschien nog wel een aardig idee was om even bij de Lepelaar in Haarlemmerliede langs te gaan. Het zou dan tegen vijven zijn en de zon zou daar net een beetje weggedraaid zijn. Dat was inderdaad het geval, maar de meeste Lepelaars zaten dit jaar zo ver weg dat daar geen eer aan te behalen was. De nesten waren bovendien niet vrij van takken te fotograferen; ik besloot daar verder geen werk van maken dit jaar. Als er echter een Lepelaar aan de andere kant van het slootje, op enkele meters afstand, nestmateriaal (of wat dan ook) komt zoeken, ja, dan druk ik natuurlijk wel af.

Lepelaar
25 Lepelaar

Hiermee ben ik weer aan het eind gekomen van mijn blog. Een ieder weer dank voor het lezen en kijken. Tot een volgend blog.

Voor wie alle foto’s nogmaals in groter formaat wil bekijken, is hier tot slot de beeldencarrousel.