Op Jacht naar de Velduil

Als je op Facebook en in diverse blogs de mooiste foto’s van vliegende Velduilen voorbij ziet komen, begint het toch te kriebelen. Moet ik met de massa meedoen en gaan voor ook zo’n mooi plaatje? Ik heb er eigenlijk niet zo’n zin in, maar misschien moet ik daar gewoon een keer maling aan hebben. Als dan op waarneming.nl meldingen binnenkomen van locaties die niet eens zover weg zijn en waar het met de drukte bovendien lijkt mee te vallen, trek ik de stoute schoenen aan. Voor poging 1 reis ik af naar de provincie Utrecht…

10 maart 2016 – Hollandse Kade, Kockengen

Ik had er mooie dag voor uitgekozen, dacht ik. Vrij zonnig, maar niet echt super helder en weinig wind (3Bft). Eén klein foutje: ik had niet overdag moeten gaan, maar tegen de schemering. Hoewel Velduilen ook wel eens overdag gespot worden, gaan ze meestal pas tegen de avond op jacht. Deze nuttige informatie hoorde ik vandaag van een aantal vogelspotters ter plaatse. Maar goed: het was evengoed een prachtige dag in het fraaie Groene Hart en leverde toch een leuke bijvangst op.

< TIP: voor een grotere, mooiere én vooral scherpere weergave loont het de moeite de foto’s even aan te klikken! >

Ik parkeer de auto op TOP Oortjespad en neem eerst een kijkje bij de aangrenzende plas. Een koppel baltsende futen zit helaas net te ver weg. Enkel een paartje Grauwe Ganzen dat de landing inzet, komt binnen het bereik van mijn camera:

Landende Ganzen
Landende Ganzen

Op weg naar de Hollandse Kade zie ik een Kraai een dansje uitvoeren, zo lijkt het. Het zal wel een mars zijn.

Kraaienmars
Kraaienmars?

De Hollandse Kade blijkt een idyllisch fiets- en wandelpaadje, dwars door de weilanden richting Kockengen. Ik begin nu nauwlettend de graslanden af te speuren naar een mogelijke Velduil, maar dit lijkt meer op een Wilde Eend. Ook mooi…

Wilde Eend
Wilde Eend

Zoals gezegd een idyllisch pad, omzoomd door houtwallen bestaande uit diverse bomen en struiken, geregeld onderbroken voor een doorkijkje over de weilanden.

Doorkijkje
Doorkijkje

De bomen bieden beschutting voor allerlei gevogelte. Ik hoop op Putters of Sijsjes, maar zie vooral vinken; die zijn behoorlijk rap en schuw en dus moeilijk vast te leggen. Deze dame zat eventjes lekker vrij:

Vinkenvrouw
Vinkenvrouw

In de houtwallen is de Els goed vertegenwoordigd. Even stoeien met de katjes voor een telemacro:

Elzenkatjes
Elzenkatjes

Ik neem de afslag om via Teckop naar Kockengen te lopen. Vanaf hier volg ik een wandelpaadje dat parallel loopt aan de Wagendijk aan de andere kant van een watertje en waar ik de eerste vlinder van het jaar zie fladderen (waarschijnlijk een Kleine Vos). Op het punt waar de Hollandse Kade hierop uitkomt zie ik iets wits boven een greppel uitsteken. In eerste instantie heb ik het idee met een Koereiger van doen te hebben en besluit even post te vatten achter een boom om af te wachten of er iets gaat gebeuren.

Koereiger of Grote Zilverreiger?
Koereiger of Grote Zilverreiger?

Na een kwartiertje wordt-ie wakker en begint langzaam overeind te komen. Dan is het al vrij gauw duidelijk dat het toch om een Grote Zilverreiger gaat. Hoewel er tegenwoordig vrij veel in Nederland voorkomen, zie je die toch niet iedere dag. Bovendien zijn ze behoorlijk schuw en ze een beetje netjes vastleggen blijft moeilijk. Maar deze keer heb ik de mazzel dat-ie me waarschijnlijk niet in de smiezen heeft en begint aan een uitgebreide ‘servicebeurt’: poetsen, opschudden, rekken en strekken. Dit levert eindelijk eens wat andere plaatjes op dan van een Zilverreiger die op de vlucht slaat. Tijd voor een miniserie:

< Klik op een miniatuur om het gebeuren in een grote weergave te bewonderen >

Nadat ik dit met veel plezier allemaal aanschouwd heb, ga ik weer via de Hollandse Kade op weg naar de uitgang. Ik leg nog even het landschap van het Groene Hart vast, want mooi is het hier wel:

Landschap Groene Hart
Landschap Groene Hart

Op de plek waar het fiets/voetpad zich splitst raak ik in gesprek met een plaatselijke vogelaarster die me prachtige foto’s van vliegende Velduilen laat zien. Er zitten er hier een stuk of 4-5 en ze vliegen bijna elke dag, maar dan tegen of tijdens de schemering. Ik ben dus duidelijk te vroeg. Dat krijg je als je je niet goed voorbereid…

Ze verklapt me echter wel een geheim dat ik uiteraard beloof niet verder te vertellen. Op de terugweg zou ik een bamboebosje passeren waarin zich een Ransuil verstopt heeft. Het kost veel moeite om hem te ontdekken, maar uiteindelijk zie ik hem zitten, verscholen tussen de bamboestengels. Een primeurtje, maar helaas niet meer dan een bewijsplaatje:

Ransuil
Ransuil

Beter een slecht plaatje van een Ransuil dan helemaal geen uil. Als ik hierna rond de klok van 4 uur weer richting auto loop, worden de spreeuwen actief en beginnen druk heen en weer te vliegen. Het is geen grote zwerm en heel erg spectaculair is het niet, maar toch creeëren ze af en toe mooie formaties. Ik kan er een tweetal vastleggen, waarin ik vliegende vissen meen te herkennen.

<klik op een cirkel voor een grotere weergave>

Toch mooi om dit een keer mee te maken en vast te kunnen leggen. Samen met de primeur van de Ransuil en de Zilverreigershow toch een succesvol dagje.

 

11 maart: Poging2 – Hempolder en Buitenlanden

Meteen de volgende dag gaat de jacht op de Velduilen verder en trek ik Noord-Holland in. Door schade en schande wijzer geworden wil ik het vandaag tegen de schemering in de Buitenlanden bij Beverwijk gaan proberen. Ook daar zouden een paar Velduilen zitten en het is nog een stuk dichter bij huis ook. Daaraan voorafgaand breng ik echter eerst een bezoekje aan de vlakbij gelegen Hempolder bij Akersloot in de hoop wat rammelende hazen en/of grutto’s vast te leggen. Het is vandaag echter totaal ander weer dan gisteren, tenminste: in dit deel van Noord-Holland. Als ik bij Akersloot arriveer, is het behoorlijk grijs en grauw, zelfs een beetje mistig, terwijl het in Heemstede nog redelijk zonnig was. Hopelijk trekt het later nog wat open, want zo gaat het natuurlijk niks worden.

Toch maar even naar de vogelkijkhut, ik ben hier nou eenmaal. Op weg er naartoe zie ik wat Scholeksters en een Lepelaar over vliegen. Het lukt zelfs om een paar vluchtfoto’s te maken, maar erg fraai zijn ze niet geworden. Verder zijn de weilanden zo goed als verlaten. In de plas achter de kijkhut loopt welgeteld één Grutto. Wel wat ver weg, maar de eerste is binnen:

Eerste Grutto
Eerste Grutto

Veel langer dan een kwartier houd ik het niet uit in de hut. Er is niet alleen weinig te zien, het is ook nog eens verrekte koud en de noordoosten wind waait door de meeste kijkgaten naar binnen. Op de terugweg kan ik me nog even vermaken met een eenzame Meerkoet. Geen bijzondere vogel, maar deze keer kan ik hem vanuit mooi laag standpunt vastleggen.

<klik op een miniatuur voor een grotere weergave>

Omdat ik een eindje terug in een sloot een paar Futen had gezien, besluit ik nog even richting dorp te lopen. Ik tref ze echter niet meer aan, wél een Blauwe Reiger op een steiger.

Blauwe Reiger

Hij heeft kennelijk honger en staat zeer geconcentreerd in het water te turen. Hierdoor kan ik makkelijk wat dichterbij komen om het geheel gade te slaan. Ik hoop natuurlijk dat-ie een vis vangt. Een paar keer denkt-ie iets te zien en gaat in opperste concentratie zowat plat op zijn buik om mogelijk toe te slaan. Erg spannend om te zien en ook ik moet geconcentreerd blijven kijken – met de vinger op de ontspanknop – om het moment suprême niet te missen. Helaas komt het er niet van, maar toch hou ik er wel een paar leuke platen aan over.

<klik op een miniatuur voor een grotere weergave>

Met dit weertype zal de schemering wel snel invallen, dus gauw maar naar de Buitenlanden. Ik loop daar een poosje rond tussen de velden en akkers en blijf in de buurt van de akker waar de meeste meldingen vandaan kwamen. Het zicht is en blijft slecht en bovendien weet ik niet waar ik naar moet zoeken. Ik heb nooit eerder een Velduil gezien. Onderwijl laat ik me afleiden door de uitgebloeide zonnebloemen die hier staan (en waar ook wel eens een Velduil op wil gaan zitten…)

Vergane glorie
Vergane glorie

Veldleeuweriken zitten hier wel veel zo te horen. Soms krijg ik er zelfs eentje vliegend in het zoekerbeeld, maar dat gaat niks worden. Eentje werkt echter mee en gaat even voor me poseren op zo’n uitgebloeide zonnebloem:

Veldleeuwerik
Veldleeuwerik

Geen Velduil, toch een mooi plaatje.

Als er tegen de tijd dat het licht bijna uitgaat een tweetal collega-fotografen arriveert, blijkt er toch een Velduil in het veld verderop te zitten. Veel te ver weg voor mijn glaswerk, bovendien vliegt-ie weg, nog verder weg. Jammer, maar ze zitten hier dus wel!

 

14 maart: Poging 3 – Buitenlanden, Beverwijk

Drie dagen later is het weer een stuk beter – nog steeds weinig wind en redelijk zonnig – en ga ik mijn derde en laatste poging wagen. Het net rondom de Velduil sluit zich steeds nauwer en vandaag heb ik meer geluk. Eén van de twee collega-fotografen staat er weer en heeft zelfs een paar Velduilen in het vizier. Op zijn aanwijzingen zie ik dan eindelijk – voor het eerst van mijn leven – een Velduil.

Velduil
Velduil

Helaas lekker ver weg en half verscholen tussen het gras. Met het blote oog amper waarneembaar en ik moet flink croppen, maar toch! Een ander exemplaar zit nog beter verstopt en dat wordt helemaal niks. We blijven samen een uurtje naar dit exemplaar kijken en hopen dat-ie tot actie overgaat, maar vooralsnog gebeurt er niet veel. Hij gaat wel even in een andere houding staan:

2016-03-14 18-27-17 - IMG_8420_1080p
Velduil

Hierna wordt het voor mij al gauw te donker. Ik blijf nog wel even turen om te zien dat-ie op een gegeven moment toch in beweging komt en weg vliegt. Uiteraard naar een verderop gelegen akker. Het heeft voor mij geen zin om daar nog achteraan te gaan. Ik pak mijn spullen en ga huiswaarts, maar niet voordat ik een – in principe – prachtige zonsondergang heb vastgelegd.

Zonsondergang IJmond
Zonsondergang IJmond

Helaas is het decor – de industrie van de IJmond – niet erg fraai: Hoogovens en PEN-centrales, onder de rook waarvan ik ben opgegroeid.

De jacht op een Velduil krijgt vast nog wel een keer een vervolg, misschien de volgende winter… want dit moet natuurlijk beter kunnen. En mocht dat niet lukken dan levert het misschien – net als nu – weer een leuke bijvangst op. Bedankt voor het lezen, kijken en eventueel reageren.

11 reacties op ‘Op Jacht naar de Velduil

  1. Er zitten weer heel wat mooie foto’s bij te beginnen van het doorkijkje met al die bruggetjes, heel apart. Dit zie je in Limburg niet. De eerste foto van de zilverreiger is inderdaad verwarrend, hier lijkt hij echt wel op een koereiger. Dat was wel wat zeldzamer geweest, zilverreigers zie je hier overal en ja, elke dag.
    Velduilen vind ik persoonlijk de mooiste uilen die we in Nederland zien. Leuk voor je dat je die toch op de foto hebt.

    Liked by 1 persoon

  2. Hele mooie foto’s met mooie landelijke doorkijkjes.
    Noord-Holland heeft ook vele mooie plekjes en polders 😉
    Nooit geweten dat de velduil zo dichtbij zat (Beverwijk). ik ging er helemaal voor naar Zevenhuizen hihi… Ik heb weer genoten van de mooie en de diversiteit op je en in je blog.
    Groetjes, Helma

    Liked by 1 persoon

  3. Ik heb weer genoten van je blog! Mooie foto’s en heerlijke verhaal. Die velduilen proberen te platen in Noord-Holland is inderdaad een moeilijke opgave: ze zitten of heel ver of zijn niet thuis!

    Liked by 1 persoon

  4. Dat doorkijkje vind ik ten eerste prachtig. Hoe Hollands wil je het hebben. Dat mis ik hier wel in Limburg zo’n echt polderlandschap. Verder gefeliciteerd met de velduil. Die heb je dan maar mooi kunnen vastleggen. Heel fraai. Zo ook je andere waarnemingen.
    Groeten,
    Roos

    Liked by 1 persoon

  5. Als je het al niet wist dan is het nu wel duidelijk: niet iedere trip levert datgene op wat je hoopt. Soms komt daar dan “bijvangst” voor in de plaats die een waardige vervanger blijkt te zijn. De reigers bijvoorbeeld hebben voor mooie plaatjes gezorgd, inmiddels ook typisch Nederlands.
    Het loont de moeite de locatie van de velduilen te onthouden. Het is altijd prettig als er iets interessants in de buurt te vinden is. Dan zijn de problemen rond de Velsertunnel wellicht ook achter de rug.
    Groet, Kees

    Like

  6. Hier in het Limburgse de jacht op de velduil inmiddels gestaakt. Zeker 10 keer op de plek geweest waar ze zouden zitten, niets gevonden. De plaatselijke provincieambtenaar had ze al enige malen gezien, maar daar koop je weinig voor. Mooi verhaal met de moraal: geniet ook van de rest van de natuur om je heen; heerlijk dagje uit.

    Liked by 1 persoon

  7. Hai Dick,

    Je vond dat het geluk met de domme was, met je prachtige momenten bij de ijsvogels. Gelukkig blijkt nu maar dat je dus helemaal niet dom bent. Je hebt een hoop info opgepikt en dat resulteert eerdaags wel in resultaat. Geluk heeft iedereen wel eens, maar alleen met kennis kun je bijna iedere keer met de juiste platen thuiskomen. Inderdaad worden ze meestal pas een uur voor schemering actief en dan zijn ze er opeens gewoon. Toch mooi dat het je gelukt is in Assendelft/Beverwijk. Alle opgedane kennis gaat zeker tot resultaat leiden. En met dit soort bijvangsten, verdwijnt de teleurstelling toch ook snel. Mooi de leeuwerik, ransuil en zilverreiger. Top toch?

    Groet,
    René

    Liked by 1 persoon

  8. UIteindelijk wint de doorzetter het en heb je de velduil te pakken. Maar wat mij betreft is hij zeker niet de hoofdrolspeler in dit blog. Dat is de zilverreiger, die trouwens een hele goede imitatie van een koereiger opvoert, en de veldleeuwerik. Vooral die laatste heb je prachtig vastgelegd op die oude zonnebloem.

    Gr. René

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.